130 



ains den rijkdom, dien ome grond in dit opzigt 

 bevat; wie immers geeft acht op denzelven? wie 

 zelfs kent ze onder die klasse van lieden, die het 

 meest geschikt is om ze waar te nemen? Doch 

 ook aan de andere zijde is het eene bekende waar- 

 heid , dat versteeningen in eenen grond', welke uit 

 zand bestaat , zeer gemakkelijk vergaan. 



De bij Groningen voorkomende versteeningen, 

 geloof ik als een bewijs voor deze meening omtrent 

 de zand - en steenformatie , te mogen aanzien. 

 Maar waarom zijn deze versleeningen ook niet el- 

 ders voorhanden ? — Ik geloof , dat de plaats , waar 

 zij gevonden zijn , voldoende reden geeft , waarom 

 zij daar behouden konden blijven , en ook waar- 

 om zij daar waarschijnlijk in meerdere hoeveel- 

 heid oorspronkelijk voorhanden waren dan elders , 

 waar men dezelfde zand- , leem- en steensoorten 

 aantreft. Immers de Hondsrug , de eenige plaats , 

 waar zij bij Groningen aangetroffen worden , is 

 bijna twintig voeten boven de omringende allu- 

 viale gronden verheven en biedt bij eene geringe 

 breedte , dus overal overvloedige gelegenheid tot 

 afloop der wateren. Dit moet noodwendig belet- 

 ten , dat het water hier met die kracht in den 

 grond dringt als elders. Hier komen dunne op- 

 pervlakkige leemlagen bij , die het doordringen van 

 hel water nog meer belemmeren, zoodat eenige 

 weinige voeten beneden de oppervlakte van ge- 

 noemden rug , de versteeningen beveiligd zijn voor 

 het vernielend doorzijpelend water ; zij liggen daar 

 len naaslc bij even zoo veilig als in eene rots. 

 Doch dt betrekkelijke hooglc van den rug moest 



