182 



glasvlicsje, zoodal zij in een vloeijen. Beziet 

 men dit mengsel door het vergrootglas, dan zal 

 men aanvankelijk hoegenaamd niets van eenig 

 praeoipitaat kunnen ontwaren, maar naauwlijks 

 heeft men het glasvliesje een weinig verschoven , 

 of ontelbare plooijen doorkruisen het geheele veld, 

 zoodat men meenen zoude , de draden van het 

 onregelmatige webbe van sommige spinsoorten voor 

 zich te hebben. Hieruit blijkt tevens, dal deze 

 vliezen geenszins broos en hard , maar integendeel 

 zeer buigzaam zijn. Na een tijdsverloop , welks 

 kortere of langere duur voornamelijk van den 

 hoogeren of lageren warmtegraad , van den min- 

 der of meerder geconcenlreerden toestand der opr 

 lossingen , als mede van nog andere omstandighe- 

 den afhangt , waarop wij straks zullen terugko- 

 men, beginnen deze vhezen de eerste gedaante^ 

 ■verwisseling te ondergaan. De doorschijnendheid 

 en buigzaamheid verdwijnt allengskens , het prae^ 

 cipilaat wordt moleculair-vliezig , d. i. er vormen 

 zich inde vliezen lallooze , uiterst kleine ligchaampi» 

 jes, terwijl dezelven tevens nu bij de minste aan- 

 raking ligtelijk scheuren, (zie Fig. I. a.) Onder- 

 zoekt men hel praeoipitaat eene poos later , dan 

 ziel men , dat een gedeelte der vliezen reeds ge- 

 heel verdwenen ik , en dal , uit kleine moleculen 

 bestaande vlokken , derzelver plaats hebben inge- 

 nomen. Hel aantal dezer vlokken neemt langza- 

 merhand toe , en nu bespeurt men ook , dal te 

 midden der moleculen , die dezelven zamenstellen , 

 grootere min of meer ronde , donkere vlekken ontr 

 ctaan ; deze vlekken of eigenlijk korrels worden 



