im 



ScB\*A*S (S. 207. Tab. III. %. I, e, a en *) 



het volgende: « £s wird %uerst ein KernAör- 

 perchen gebihléi ; uiti dieses schlagt sic/t etne 

 Snkic/i/e gewönhlich feinkörnicjer Substa'n% nie<- 

 der y die aber nach aussen noch nir.kt scHurf 

 hegrenzt ist. Indem nun zwischen die vor- 

 hartdene Molekiile dieser Schichte immer néue 

 Moleküle (i h^jelagerl wei-den , und zwar nur ih 

 hestimmter Enifernung vort dem Ksrnkörper. 

 eken grenzt sich die Schichte nach aussen ab , 

 •utid es entstehl ein mehr odet weViigér begfenz- 

 ter Zellenkern. " Men ziet dat deze beschrijf 

 ving in de hoofdzaken overeenstemt met die wel- 

 ke ik gegfeVén heb van de vorming der korrels iü 

 de anorganische praecipitaten. Het eenige onder- 

 scheid -bestaat in het aanwezen van het kernlig- 

 chaampje , maar vooreerst ontmoet men hetzelve 

 volgens ScnWAns (S. 206) niet in alle kernen , en 

 ten tweede is het ook geenszins zeldzaam , dat 

 hien onder de korrels der tertiaire formatie et 

 eenigen aantreft , die zulk een kleiner ligchaampje 

 insluiten. Men mag het derhalve , als hoogst 

 'waarschijnli'k besclionwen , dat beiden , zoowel 

 de cytoblasten , als deze korrels derzeiver ont- 

 slaan aan dezelfde oorzaak verschuldigd zijn, na- 

 melijk aan de physieke aantrekkingskracht der 

 moleculen. Volgens ScnwAnu zouden de cyto- 

 blasten, die doorgaans vast zijil, somwijlenhoi 

 "wördeh ; ik geloof evenwel dal bij zulke kleine 

 ligchaarnpies de schijn al zeer ligt bedriegen kan. 

 Men vindt ook onder de korrels der praecipitaten 

 enkelen, die zoo volkcmen doorschijnend rijn. 



