190 



Vestigen wij nu, na het verband aangetoond M 

 hebben , hetwelk er bestaat tusschen de vorming 

 der cijtohlasten in de organische weefsels . en die 

 der korrels in de anorganische praecipitaten , on- 

 ze aandacht op de cellen zelven. Strüve {Journ. 

 f. prakt, chem, V. S. 450) , Goeppert (Poggehd, 

 Ann. XXXVIII. S. 668), Raspail (Chimie org. 

 p. 516), Rbade (Lond. and Edinh. Phil. Mag., 

 Nov. 1837. p. 413) en Mete» (Jahresber., 1838. 

 S. 31) hebben waarnemingen bekend gemaakt, 

 die bewijzen, dat de wanden der plantencellen 

 door de verbranding hunnen vorm niet verliezen , 

 en alsdan uit anorganische zelfstandigheden be- 

 staan. De eenvoudigste wijze, om zich hiervan 

 te overtuigen bestaat in het verbranden van een 

 gedeelte der epidermis van eenig blad op een glas- 

 plaatje , op dezelfde wijze , als ik dit vroeger voor 

 de bloedschijfjes heb opgegeven. Ten duidelijk- 

 ste herkent men dan na de volkomene verbran- 

 ding nog al de cellen en zelfs de omtrekken der 

 stomata (zieFig. 12). Bladeren, die eene dunne 

 epidermis bezitten , zoo als die van Rumex ace- 

 tosa of van Sambucus nigra , zijn hiertoe het 

 best geschikt. Bevochtigt men de aldus verbran- 

 de epidermis dezer bladeren met water, dan ont- 

 staat er geene verandering , maar door bijvoeging 

 eener zeer geringe hoeveelheid acidum hydro- 

 chloricum, lost alles zich oj). De oplossing door 

 warmte verdampt laat een zout achter , dat in de 

 lucht deliquesceert , en met oxalas ammoniae 

 een praecipitaat vormt. Derhalven bestaan de ver- 

 brande wanden dezer cellen althans hoofdzakelijk 



