195 



schreven is, te weten door eene gasnntwik teling 

 zouden gevormd worden ; integendeel is hier veel- 

 eer eene uitzetting door eene drupvormige vloei- 

 stof aan te nemen. Ook is dit reeds zeer gemak- 

 kelijk door de wetten der endosmose te verkla- 

 ren. Voorondersteld namelijk , dat het eerste cel- 

 lenvlies, zoo als de waarnemingen van ScntEiDEif- 

 en ScHWASi» geleerd hebben, zich aan de kern 

 op de wijze van een horologieglas aansluit , ea 

 het tusschen beiden bevatte vocht geconcentreer- 

 der is , dan het omgevende , dan zal het evcnwigt 

 zich van lieverlede zoeken te herstellen , en het 

 reeds gevormde vlies uitgezet en van den kern af- 

 gedreven moeten worden. 



Er bestaat echter eene zwarigheid , die op den 

 eersten aanbhk de geheele hj'pothese schijnt om- 

 ver te werpen , namelijk de boven beschreven ge- 

 daanteverwisselingen der vliezige praecipitaten , 

 doch deze zwarigheid verdwijnt , wanneer men 

 de zaak eenigzins naauwkeuriger beschouwt. Uil 

 ▼erscheidene omstandigheden, waaromtrent ik we- 

 der naar het Bulletin verwijs , blijkt , dat het 

 eenige scheikundige onderscheid tusschen het oor- 

 spronkelijke vliezige praecipitaat en het korrelige , 

 alleen daarin gelegen is, dat het eerste een aanmer- 

 kelijk gehalte aan water heeft. Leze waterdee- 

 len verbinden de onzigtbare moleculen der vliezen , 

 maar verhinderen dezclven tevens om tol elkatider 

 te naderen. Indien derhalve aanhoudend nieu- 

 Tve waterdeelen de vliezen doordr'ingen, dan zou- 

 de de gedaanteverwisseling , die alleen het gevolg 

 »s dezer onderlinge vcrecniging der moleculen. 



