843 



aanwezig. De lusscheukaaksbeenderen klimmen 

 schuinsch naar boven tot de neusbeenderen op, om 

 met dezelven eenen kokervormigen snuit zamen Ie 

 stellen. De oogkassen staan zoo digt bij een , dat 

 de lusscbenwand op Vjn smalste gedeelte slechts 

 één millimeter dik is. 



G. FiscnER onderscheidt in zijne Anatomie der 

 lUaki's, (Frankf. am Main 1804. AP. p. 28) van 

 deze soort , die hij Loris gracilis noemt , nog 

 eene tweede , Loris Ceylonicus, Deze naam is 

 slecht gekozen , daar de Loris gracilis op Ceilon 

 leeft; maar daarenboven schijnt dezelve slechts op 

 een ouder voorwerp van hetzelfde dier te berusten. 

 Latere schrijvers hebben dan ook deze soort niet 

 aangenomen. 



De tweede groep van soorten van het geslacht 

 Stenops (aan welke Geoffroy St, Hilaire den 

 naam van Nycticebus geeft , terwijl hij van den 

 Stenops gracilis het geslacht Loris vormt) bevat 

 grootere , min slanke dieren , (bij volwassene is 

 de afstand tusschen den snuit en de punt van het 

 staartbeen meer dan drie decimeters). De vier 

 snij tanden in de bovenkaak zijn ongelijk ontwik- 

 keld, de buitenste, naast de hoektanden, zijn zeer 

 smal en vallen dikwerf uit. De tusschenkaaks- 

 bcendcren steken niet naar voren onder de neus- 

 beenderen uit. Er is een zeer korte staart aan- 

 wezig. Men telt zestien paar ribben. De kleinste 

 afstand tusschen de beide oogkassen bedraagt 

 van 4 lol 5 raillimelers. Het scheenbeen is lan- 

 ger dan hel dijebeen , terwijl bij de vorige groep 



23> 



