575 



moeite lot den arbeid brengen. Zij hadden in 

 hunne hutten kleine vuren ontstoken, en zaten om 

 dezelve als vastgenageld. Ik vond mij genoodzaakt, 

 hen daar met geweld uit te jagen , en zag vaak , 

 wanneer ik er den een' had uitgedreven , er den 

 ander' weder ia terugtreden. De koude scheen hua 

 in deze hooge streek allen lust om zich te bewegen 

 te hebben benomen , en liever zaten zij stil en be- 

 wegingloos bij hunne vuren , dan zich door loo- 

 pen te verwarmen. Toen ik mijne togtgenooten 

 ten laatste zóó ver had gebragt, dat zij Rolan 

 gezocht en tot den gemeenschappelijken arbeid de 

 handen aan het werk geslagen hadden , kwamen 

 niet alleen de handen , maar ook de tongen ia 

 beweging. Toen scheen ieder lid van het gezel- 

 schap iets te bevelen te hebben ; toen was het als- 

 of aller stemmen zich tegen elkander verhieven , 

 en ontstond er een zoo vreeselijk alarm, alsof 

 hel hier een' Babelschen torenbouw gold. Een 

 aanschouwer, die onbekend is met de gewoon- 

 ten der Javanen , zou bij zulk eene gelegenheid 

 gelooven , dat er een bloedige strijd was aange- 

 vangen. Doch hel ligt geheel en al in den aard 

 van het Javaansche volk , om , wamieer zij iels 

 buitengewoons zullen doen , daarbij een hevig 

 geschreeuw en alarm aan te heffen. De ladder 

 was eindelijk gereed , en mijn observatorium op» 

 gerigt op de lakverdeeling van een' Podocarpus. 

 De schemering was aangevangen , en de zilveren 

 maan scheen door de hier en daar vaneengeschei- 

 den nevels. Ik beklom de ladder, en zag in het 

 zonderlingste scliemcrlicht de duistere gcbcrgtca 



