S5 



bij vele grassoorten dien hebben aangetoond. Hij 

 wijst aan , dat bij l^haseolus en Alsiue media , de 

 punt van den saccus embryonahs , bij ontbreken- 

 de bevruchting, uit het eiviies naar builen groeit, 

 zoo als dit ook door Ghifpith bij Santalum ge- 

 zien was. Hij vermeldt voorts de wijze van ver- 

 eeniging, en het daardoor ontstaan van een kiem- 

 blaasje , en hoe zich verder door de afscheiding 

 Tan eene eenvoudige bolvormige cel , aan de ba- 

 sis van zulk een blaasje , het eerste beginsel van 

 de kiem vormt , terwijl het overige van dat blaas- 

 je het deel uitmaakt , dat de kiem draagt. Hier- 

 uit volgt dus, dat de kiem niet onmiddellijk haren 

 oorsprong heelt uit het sluifmeelbuisje. Vervol- 

 gens vormt zich die bolvormige cel tot eene rij 

 van cellen , die later de cotyledonen daarstellen. 

 Bij beschouwt daarna de ontwikkeling van de 

 kiem bij Honocotyledonen en komt hier tot uit- 

 komsten, welke evenzeer tegen E^DLICHER's leer- 

 wijze strijden. IJit de natuur en de eigenschap- 

 pen der fovilla , de spermatozoën , enz. ont- 

 leent hij gronden tegen Schleidzn's bekende theo- 

 riën. Belangrijk zijn ook de waarnemingen over 

 polyembryouie , dat is, het aanwezig zijn vau 

 meer dan eene emhrya in een' en denzelfden sac- 

 cus embfijonalis , vau welke er dan doorgaans 

 slechts ééne lot volkomene ontwikkeling geraakt. 

 Uitvoerige afbeeldingen versieren deze schoone 

 bijdrage , uit welke wij slechts de bovenstaande 

 bijzonderheden in algemeene trekken konden voor- 

 dragpn , en waarop wij l.iler meer opzettelijk de 

 aandacht onzer geëerde lezers zullen vestigen. 



