«I 



eene tnOnographische proeve over het gesinclit 

 Phaëlhon. Dit schooue geslacht is in deszelfs 

 famihe , die der SleganopoJen , eene herhahng 

 van Slerna en Larus. Door deszelfs snelle en 

 hooge vlugl trekt de Phaclhun de aandacht der 

 zeevarenden tot zich ; hij vergezelt dikwerf de sche- 

 pen onder de keerkringen, nu eens als eene glin- 

 sterende stip zich in de lucht verliezende , dan 

 boven den mast klapwiekende of zich pijlsnel op 

 eenen vliegenden of op een' aan de oppervlakte der 

 zee zwemmenden visch nederstortende en met zij- 

 nen buit weder naar omhoog opstijgende. De 

 twee lange staartpennen , met korte vedertjes 

 voorzien, worden door wilde volken lot sieraad 

 bij plegtige optogten gebezigd , en de Caraï- 

 ben doorboren er hunnen neus mede tot een ver- 

 siersel , 't geen zeker ongemeen mag genoemd 

 worden. Het kunsteloos nest , waarin gewoonlijk 

 twee eijeren liggen , wordt op steile rotsen van 

 eilanden aangetroffen. Bbapot onderscheidt drie 

 jQorlen , welke vroegere schrijvers gewoonlijk 

 slechts als verscheidenheden aanmerkten : Phaë" 

 Ihon phoenicurus Gji. , Phaëlhon aelhereus L. 

 en Phaëlhon Jlaviroslris BaAKDT. De laatste is 

 Ie petit paille en queue of ■paille en queue blanc 

 de l'ile Ascencion van Büppon ; dezelve is klei- 

 ner en heeft een' gelen bek ; de twee eerstgenoem- 

 de soorten hebben een' rooden bek , maar bij de 

 eerste zijn de twee lange staartpennen met zeer 

 korle, roode, bij de tweede met wille, minder 

 legen de spoel aangedrukte baardharen voorzien. 

 Het Kijks lluscura Ie Leiden bezil al deze dri« 



