licht, den aard, de zameiislelling en de verrietin- 

 gen der planten beter leeren beoordeeJen ; doch 

 men zal mogelijk tot het besluit moeten komen, 

 dat LiEBiG den voortgang en de ontwikkeling van 

 kennis bij de planten-physiologen niet gevolgd is, 

 daar hij genoeg te doen had met alle belangrijke 

 proeven , welke zooveel tol uitbreiding der schei- 

 kundige kennis hebben bijgedragen, en dat hij nu 

 bij toeval eenige boeken, als die vanREOM in han- 

 den gekregen heeft. Meyen heeft hij wel inge- 

 zien maar niet gelezen , want dan zoude hij zeker 

 zoo scherp in zijn oordeel niet geweest zijn ; en 

 vreemd is hel zeker, dat een zoo verdienstelijk 

 man zulke scherpe grenzen maakt tusschen de 

 natuurkundige wetenschappen , welke elkander 

 zoo noodig hebben. 



De beoefenaren van de natuurleer der planten 

 zijn vooral in de laatste jaren tot meer opgeklaar- 

 de denkbeelden gekomen , omtrent den invloed van 

 den dampkring en den bodem op het leven van 

 de planten ; echter vindt men daarvan niets in 

 het werk van Liebig. Heigene daarin voorkomt, 

 is in volkómene overeenstemming met de beschou- 

 wingen van vroegere natuurkundigen. Om de 

 planten bekommert hij zich eigentlijk zeer wei- 

 nig; derzelver organen zijn hem bijna onverschil- 

 lig: eene plant is voor hem niet veel meer dan 

 cene retort in een laboratorium. 



Liebig zegt te regt, dut er in de naluurleer 

 der planten vele dwalingen ontstaan zijn door de 

 •vergelijking van planten en dieren (bl. 24) ; maar 

 waarom vervalt hij meermalen lol zulke vergelijkin- 



