94 



emplaren , welke hij in Hamburg van eenen koop- 

 man in uaturaliën verkreeg , en welke hij meent 

 tot de soort te behooren , die Qüot en Gaimard 

 in de Annales des Sc. natur. onder den naam 

 van Salpa cordiformis hebben bekend gemaakt. 

 Tot eeae leerrijke vergelijking dienden eenige 

 exemplaren van eene kleinere soort , Salpa %0' 

 naria. 



Over de benamingen van rug- en buikvlakte , 

 voorste en achterste einde heerscht een groot ver- 

 schil tusschen de Schrijvers. Cbvier , Chamisso 

 en Metek wijken in dat opzigt zeer van elkander 

 af, 't geen in de beschrijvingen tot veel verwar- 

 ringen aanleiding geeft. Lessor beweerde, dat 

 de Salpae in zee eene loodregte rigting aanne- 

 men , met het gedeelte , dat de kern bevat (wel- 

 ke door de darmkronkeling en de lever gevormd 

 wordt) , naar beneden gekeerd ; zulks zou een 

 noodwendig gevolg van de meerdere zwaarte van 

 dit deel zijn. Dit gevoelen wordt door den Schrij- 

 ver verworpen , terwijl hij zag, dat zijne exem- 

 plaren in zeewater eene waterpasse stelling aanna- 

 men , en, wanneer men het uiteinde met de kern 

 naar beneden drukte, altijd weer tot de vorige 

 rigting terug keerden. De gewone ligging is dus, 

 gel^k ook Chamisso opgegeven had, de water- 

 passe. Het dier neemt voorts, gelijk uit de ge- 

 heeJe inrigting der openingen en derzelver klap- 

 vliezen blijkt , het water tot de ademhaling met 

 de brcede spleetopening aan het eene uiteinde in, 

 en stoot het door de engere , bij het einde , waar 

 de kern ligt , uit , waardoor een stroom in de 



