105 



eindigt omtrent een* Parijsschon duim boven den 

 anus. 



Niet onbelangrijk zijn de natuurkundige gevolg- 

 trekkingen , welke men uil deze onlieedkundige 

 gesteldheid der darmen kan afleiden. Immers het 

 kan niet missen, dat deze haaijen genoodzaakt zijn, 

 het onverteerbare van het verslondene uit te bra- 

 ken , want daar het lumen van den dunnen darm 

 zoo klein en bij den overgang in de maag ea 

 dikken darm zoo naauw is, kan er onmogelijk 

 iels anders dan vloeibare slof doorgelaten worden. 

 Dat hel uitbraken van de niet verleerde sloffen 

 gemakkelijk moet gaan , schijnt mij toe zeker te 

 zijn. De wijde, zeer korte slokdarm, de sterke 

 spierrok van de maag, het langzaam naauwer 

 worden naar de zijde van den dunnen darm, al- 

 les werkt zoodanig mede , dat men kan zeggen , 

 waimecr de maag zich sterk zamenlrekt, alsdan 

 moet een vreemd ligchaam , dat zich in dezelve be- 

 vindt, naar voren glijden en er eindelijk uitvallen. 

 Ook de conlenla der dikke darmen schijnen te be- 

 wijzen , dat er geen onverteerde stoffen in dezelve 

 uil de maag doordringen ; want ik vond niets in 

 dezelve , dan eene gelijksoortige vloeibare slof van 

 eene groene kleur. 



De dunne darmen schijnen , volgens hunne onl- 

 ieedkundige zaraenslelling, ten ecnenmale ongfscliikt 

 om iels lol de spijsverlering te kunnen medewer- 

 ken. De wanden zijn dik en kraakbeenig en zeker 

 zonder eenige beweging om de sloffen voort te 

 •luwca , en evenzeer schijnen zij hel vermogen te 



