178 



waaromtrent wij voor alsnog het antwoord moe- 

 ten schuldig blijven , indien wij ons niet in hypo- 

 thesen willen verliezen. 



Daar nu de vliezige vorm als de overgangs- 

 toestand der gepraecipiteerde slof van vloeibaar- 

 heid tot vastheid moet beschouwd worden , zoo 

 schijnt hieruit voort te vloeijen , dat de moleculen , 

 die het resultaat van dien overgang zijn, als vaste 

 ligchaampjes moeien worden aangemerkt. Volgens 

 het gevoelen van den Heer L. daarentegen, zouden 

 zij vloeibaar, even als kwikzilverbolleljes zijn. 

 Inderdaad kan de wijze , waarop dezelve zich on- 

 derling vereenigen , en als 't ware zamenvloeijen , 

 deze vergelijking eenigermale wettigen. Het dui- 

 delijkst ziel men dit in het praecipitaat van zwa- 

 vel {Bulletin , p. 293 , fig. 1 en 2) , en ik ben 

 mede geneigd , om de kleine moleculen , die dit 

 praecipitaat, zonder voorafgaande vliesvorming, 

 zamenstellen , voor halfvloeibaar of week te hou- 

 den , welk gevoelen eenigen steun vindt in den 

 bekenden isomerischen toestand der zwavel , waar- 

 bij dezelve , bij de gewone temperatuur , zelfs on- 

 der water , eenen geruimen tijd week blijft. Of 

 echter alle moleculen , zonder uitzondering , vloei- 

 baar zijn , hiervan levert mij derzelver vereeniging 

 tot grootere korrels nog geen volkomen overtui- 

 gend bewijs. Vooreerst toch is het er verre af, 

 dat deze vereeniging bij de moleculen van alle 

 praecipitaten zoude waargenomen worden , en ten 

 tweede zouden de korrels in dit geval altijd uit 

 eece homogene massa moeten bestaan ; iels, het- 



