179 



welk weenszins steeds plaats heeft , daar hef in te- 

 gemleel niet zeldzaam is, korrels te zien , die blijk- 

 baar uit aaneengevoegde kleine deeltjes zijn za- 

 mengesleld , en waarvan sommige een moerbezie- 

 achlig voorkomen hebben. Hieruit blijkt, dat de 

 moleculen, of liever de kleinere door derzelver 

 vereeniging gevormde korreltjes , zich tot grootere 

 korrels kunnen verbinden, zonder als kwikzilver- 

 bolletjes met elkander ineen te vloeijen. Eu ook 

 dan, wanneer, zoo als doorgaans, de korrels uit 

 eene geheele homogene massa schijnen te bestaan , 

 mogen wij nog vragen , of dit niet mede zoo zou- 

 de schijnen , indien de moleculen enkel door de 

 aantrekking van zamenhang met elkander verbon- 

 den waren? Reeds in een vocht en afzonderlijk 

 liggende, zijn deze deeltjes, bij sterke vergrooling 

 en goede verlichting, dikwerf moeijelijk genoeg met 

 volkomene duidelijkheid te onderscheiden, vooral 

 wanneer hun lichtbrekend vermogen weinig van 

 dat van het omringende vocht verschilt , hoeveel 

 Ie moer dan moeten zij aan de waarneming ont- 

 snappen , zoodra zij tol halfdoorschijnende kor- 

 rels vereenigd zijn? Ook de gladde randen, die 

 de meeste dezer laatste bezitten , zijn geen vol- 

 dingend bewijs voor de oorspronkelijke vloeibaar- 

 heid van moleculen, die zoo verbazend klein r.ijn, 

 dat zij bezwaarlijk eenige ziglbare ouefTenheid in 

 den rand kunnen te weeg brengen. Bovendien 

 bestaat er óéne daadzaak, welke mij volstrekt on- 

 bestaanbaar voorkomt irict de mecning, diit de 

 grootere korrels hel produkt zijn van ineengcvloei- 



12' 



