198 



dii (fig. l B) , Welker dikte geenszins in evenre- 

 digheid lot den dwarsen doormeter toeneemt , doch 

 heeft dezelfde kristallisatie onder andere omstan- 

 digheden, namelijk door de langzame praecipita- 

 tie plaats , dan geschiedt de groei van het kristal 

 voornamelijk in eene juist tegenovergestelde rig- 

 ting, en in plaats van dunne zeszijdige plaatjes 

 verkrijgt men zeszijdige prismata , wier lengte de 

 breedte meermalen overtreft (tm Bulletin, fig- ZQ). 

 De eigenlijk naa ld vormige kristallen ontwikkelen 

 zich over het algemeen veel meer in de lengte, 

 dan in de dikte. Zeer duidelijk kan men dit zien 

 bij kristallen van de chinine en oxalas chinini, 

 en hierbij neemt men nog eene bijzonderheid waar. 

 Zoolang er namelijk nog veel kristal liseerbare stof 

 in bet vocht is, blijven de punten der steeds aan- 

 gi-oeijende naalden stomp, en de randen van het 

 kristal met elkander evenwijdig (PI. I. fig. 7 a) , 

 dat is het zijn enkel prismata. Wanneer echter 

 de hoeveelheid der kristalliseerbare stof tot op een 

 zeker punt verminderd is , naderen de grenslijnen 

 eenigzins tot elkander , zoodat , nadat het vocht 

 ^heel uitgeput Is , iedere naald in eene lange spits 

 eindigt, (fig. 7 b) waarvan de punt ter naauwer- 

 liood zigtbaar is. Deze spits is eene zeer lange 

 piramide, en waarschijnlijk is het, dat alle pira- 

 miden , waarin prisraatische kristallen uitloopen , 

 op eene dergelijke wijze ontstaan. 



Dikwerf gebeurt het , dat de kristallen niet af- 

 gezonderd, maar onderling tot krislalgroepen, of 

 tot onregelmatige kristalligchame vereenigd zijn. 



