197 



In het eerste geva! dragen reeds de eerste sporen , 

 welke men van de kristallen waarneemt , de ken- 

 merken dezer groepsgewijze vereeniging (PI. I. 

 fig. 2 A. £ig. 6 a, fig. b B.) ; zij zijn derhalve 

 ontstaan op hetzelfde oogenbük , waarop de kris- 

 lallisatie aanving ; hetzelfde geldt van de zooge- 

 naamde Iweelingkristallen. Anders is het gelegen 

 met de onregelmatige krislalligchameu , die steeds 

 het gevolg zijn van de latere vereeniging der el- 

 kander gedurende hunne ontwikkeling ontmoe- 

 tende afzonderlijke kristallen. Wanneer dit plaats 

 heeft , dan smelten zij op het punt der aanraking 

 in een , zonder dat men een spoor van de grens- 

 lijn der vereeniging bespeurt , en dan leert de wet 

 der gelijkmatige ontwikkeling , als ook de on- 

 roiddelijke waarneming , dat^ de verhouding in 

 grootte gedurende de verdere ontwikkeling de- 

 zelfde zal blijven , zoodat indien , bij voorbeeld , 

 IvAce kristallen van gelijke grootte zich roet el- 

 kander vereenigd hebben , zij ook na de geheele 

 uitputting der kristalliseerbare stof, die in het 

 vocht voorhanden was, nog gelijke deelen vgn 

 het dubbele kristal zullen uitmaken (PI. I. fig 3 6). 

 Ten aanzien van de wijze, waarop zich het 

 omringende vocht gedraagt , gedurende dat de 

 kristallen grooler worden, kan ik de uitspraken 

 van LEBUWEnnoEK. en Euuehuesg slechts beves- 

 tigen. Van rnoleculon of bolletjes , door wier 

 aaneenvoeging de kristallen zich zouden vergroo- 

 ten , is niets hoegenaamd te bespeuren. Men kent 

 (Ie fraaijc kristalschieliug van viuriun ammoniae 



