200 



sle ontstaan der kristallen door gerpa;olde aaneen- 

 voeging van de deeltjes der kristalliseerbare stof 

 vvaar te nemen , want reeds de stipjes en streep- 

 jes , die ons het eerst derzelver aanwezen ver- 

 kondigen, zijn ware kristallen uit verscheidene 

 dier oorspronkelijke plaatjes zamengesteld. De 

 dunste plaatjes, die men door splijting van kris- 

 tallen verkrijgt , bestaan ongetwijfeld uil een zeer 

 groot aantal van deze oorspronkelijke plaatjes. 

 Daar echter een kristal in alle rigtingen in groot- 

 te toeneemt , zoo volgt hieruit dal de aaneenvoe- 

 ging van plaatjes geen plaats heeft , zonder dat' 

 deze zelve in omvang toenemen , en indien wij 

 ons de kleinste deeltjes van een kristal als alle 

 van gelijke grootte voorstellen , dan moet de bla* 

 derige structuur ook in meer dan ééne rigling 

 waargenomen worden, gelijk men dan ook weet, 

 dat een kristal in meer dan eene rigling splijtbaar 

 is. Doorgaans kan men aan de door praecipila- 

 tie , of eene geregelde langzame uildamping ge- 

 vormde kristallen geen spoor van dit bladcrig 

 weefsel waarnemen , en hebben zich de deelen, 

 die hel kristal zaraenslellen , tot eene gelijkvor- 

 mige, geheel doorschijnende zelfstandigheid ver- 

 eenigd , doch somwijlen neemt men er ook meer 

 of minder duidelijke sporen van waar (PI. II, 

 fig. 10 en II). In dergelijke gevallen geschiedt 

 klaarblijkelijk de aangroei niet zoo gelijkmatig 

 als doorgaans, maar moet er een tijdelijk opont- 

 houd plaats hebben , gedurende hetwelk de reeds 

 gevormde oppervlakte eene zekere vastheid ver- 



