201 



krijgt, alvorens er zich weder nieuwe krislalliseer- 

 bare stof om aanzet. Waaraan echter zich dit 

 Tan tijd tot tijd herhalend oponthoud moet wor- 

 den toeschreven , durf ik niet beslissen. Mogelijk 

 is hier eene afwisseling in de temperatuur van het 

 vocht , waarin zich de kristallen vormen , van 

 eenigen invloed. 



Er is nog eene bijzonderheid bij de vorming 

 der kristallen , welke onze aandacht verdient. Wan-^-' 

 neer de oplossingen van twee stoffen, die elkander 

 ontledende een kristalvormig praecipitaat geven, 

 naauwkeurig onderling vermengd zijn , en men nu 

 eenen droppel onder den mikroskoop brengt, dan 

 ziet men een aantal kristalleljes , deze worden al- 

 lengs grooler en grooter , maar nergens ontstaan 

 nieuwe kristallen , integendeel al de kristalliseer- 

 bare stof dient slechts ter vergrooting van die, 

 welke zich het eerst gevormd hebben. 



Er heeft derhalve eene aantrekking plaats tus- 

 «chcn de reeds aanwezige kristalliseerbare deeltjes 

 in het vocht , deze aantrekking kan niet geschie- 

 den zonder beweging dezer deeltjes , schoon de- 

 zelve volstrekt ouwaarneembaar is, want vaneene 

 si rooming in het vocht is niets te bespeuren. Nog 

 duidelijker valt de werking dezer aantrekkings- 

 kracht in hel oog bij de kristalvorming door lang- 

 zame praecipitatie (1). De oplossingen zijn hierbij 

 zeer verdund geworden , desniettegenstaande ver- 

 krijgt men veel grooter kristallen , dan op de ge. 



(1) Zie Lieromlrcnl hel Bulletin, p. 290 en p. 335. 



