240 



keiijker en eenvoudiger te zijn , dan het hier be- 

 doelde onderzoek. Men heeft inioiers slechts de 

 oplossingen , welke het praecipitaat teweegbrengen 

 bij elkander te voegen , eenen thermometer in het 

 mengsel te plaatsen , daarop van tijd tot tijd het 

 praecipitaat door den mikroskoop te onderzoe- 

 ken, en het tijdstip op te teekenen, wanneer de 

 metamorphose volkomen is. — Zoo dacht ik er 

 aanvankelijk ook over , en mijne eerste onderzoe- 

 kingen werden alle op die wijze verrigt. 



Doch al spoedig ondervond ik , dat in de op 

 die wijze verkregen uitkomsten weinig regelmaat 

 bestond. Wel had over het algemeen de meta- 

 morphose des te sneller plaats , hoe hooger de 

 temperatuur was, doch niet zelden gebeurde het, 

 dat dezelve bij lagere temperaturen schielijker ge- 

 schiedde dan bij temperaturen, die 1° of 2° hoo- 

 ger waren. Het was echter mijne stellige over- 

 tuiging , dat de invloed der warmte eenen vasten 

 regel volgde , en er dus eene andere oorzaak be- 

 slaan moest , die daarop storend inwerkte. Het 

 gelukte mij dan ook weldra deze te ontdekken'. 

 Zij ligt alleen in de reeds in het vorig opstel 

 (bj. L65) als zoodanig aangewezene meerder of 

 minder naauwkeurige vermenging der elkander 

 praecipiterende vochten. Nu is het schier on- 

 mogelijk twee vochten telkens zoo volkomen op 

 dezelfde wijs bij elkander te gieten , dat er niet 

 het minste verschil in hunne onderlinge vermen- 

 ging plaats heeft , — en een zeer gering verschil 

 is hier reeds van merkbaren invloed , — maar 



