9& 



lirhl kunnen verspreiden over deze togten der 

 ■w.ilvisschen, van het zuiden naar het noorden en 

 terug. 



J. V. D. H. 



Ufversigl af slagtet Erhiaceiis af Garl J. 

 SüNDEVALL. Overzigt van het geslacht Eri- 

 naceus , afgedrukt uit de Vetenskaps. Acad. 

 Handl. 184i). 



Het is opmerkelijk , hoe in de laatste jaren het 

 aantal der bekende zoogdiersoorten vooral bij klei- 

 ne is aangegroeid , dus het meest onder glires en 

 insectivora. Het geslacht Erinaceus telde tot het 

 jaar 1830 slechts twee goed bekende soorten , 

 E. europaeuü en E. auritus ; thans telt men er 

 twaalf of veeUigt dertien. Deze onderscheidene 

 soorten worden hier in de lalijnsche kunstspraak 

 beschreven , na eene zvireedsche inleiding , die 

 vooral uitvoerig over de tanden handelt. Onder 

 deze soorten zijn twee nieuwe, die de Heer Süs- 

 DBVALL hier voor het eerst beschrijft. De eene 

 noemt hij E. helerodactylus , en bepaalt die door 

 de volgende diagnose : « griseus , auriculis magnis, 

 « digitis connexis , pedibus posticis 4-dactylis." De 

 vingers zijn door eene huidplooi verbonden ; de 

 tweede vinger der voorpooten is, buiten den nagel, 

 niet langer dan de vijfde. De achterpooten heb- 

 ben slechts een stompje {verruc.ula) in plaats van 

 een' duim , zonder nagel. Het dier is zes duim 

 lang. De Schrijver ontving drie specimina van 



