107 



men, zonder eenigen twijfel deswegens te uiten ^ 

 voor eiljes hield. Vaucheb kende dit dier reeds 

 en hield het voor Cijclops Lupula Müll. In dat- 

 zelfde jaar heeft WuBMER het uitgaan der bewege- 

 Jijke sporen eener Vaucheria , welke geene uitwas- 

 sen had, nagegaan en de bekende daadzaken van 

 het kiemen bevestigd. In 1836 heeft Valentim eene 

 draaijing om de as der sporen , reeds in de geslo- 

 tene moederhuis zigtbaar, beschreven. 



Het was dus zeker dat de Vaucheria tweeder- 

 lei met bewegingsvermogen begaafde ligchamen aan- 

 biedt. Van deze twee soorten van beweging was 

 vooral de natuur van die der sporidiën onzeker. 

 Velen hielden die voor geen eigendommelijk ver- 

 schijnsel ; het minst van allen hielden zij die voor 

 eene dierlijke beweging. Daartegen verklaarden 

 zich velen van de voornaamste Natuuronderzoekers. 

 Oke:« meende dat organische bolletjes, welke zoo 

 snel kiemen , in water niet anders dan zich be- 

 wegen kunnen , zóó lang als zij met hetzelve eene 

 gelijke sp. zwaarte hebben. Men raag ze daarom niet 

 tot het dierenrijk rekenen. Waartegen Umger aan- 

 voert , dat wij vele zoodanige korreltjes kennen , 

 welke even zoo schielijk kiemen als de Vaucheria 

 en toch geene beweging toonen. Hiertegen is ook 

 EHKEDBBnc opgetreden , welke de bewegingen 

 der dieren voor willekeurig houdt , die van de 

 gporidiën der Algen daarentegen voor eene indivi- 

 duele draaijing en ontwikkeling tot den bepaal- 

 den vorm. De dieren hebben tot die beweging 

 éenen iuwendigen , de sporen eenen uitweudigen 



