jüisl in het mirltlcn , zeldzamer voor en somtijds 

 eenige millimeters achter hetzelve. Een ander ge. 

 volg van het verlengde achterhoofd , is dat de lineae 

 semicimilares der slapen zich niet zoo lang naar 

 achteren uitstrekken als bij de schedels met een 

 kort achterhoofd , maar even als de angulus mas- 

 ioideus der wandbeenderën , geheel en al op de 

 zijdelingsche deelen des schedels liggen , zonder 

 in de achterhoofdsvlakte over te gaan. Het be- 

 hoort opgemerkt te worden , dat deze lijnen zich 

 van achteren afscheiden van de grens der aan- 

 hechting van de nekspieren , weike digt bij den 

 schubbeenrand , dwars over naar het jukbeensuit- 

 sleeksel loopen. 



Zelfs van onderen gezien , kenschetst zich de 

 schedel der Zweden door de verlenging van het 

 achterhoofd , waardoor de omtrek elliptisch wordt. 



Ten einde deze verlenging des achterhoofds te 

 bepalen , nemen wij eene regte lijn aan tusscheu 

 beide de uitwendige ooropeningen. Wanneer om 

 de grootste verhevenheid des achterhoofds een boog 

 gelroicken wordt op deze lijn als eene koorde, zoo 

 is de hoogte van dezen boog ten naastenbij gelijk 

 aan de koorde. Hel moet worden opgemerkt , dat 

 genoemde lijn den voorrand van het achterhoofds- 

 gat aanraakt , en dat de boog begint met de zijde 

 van de processus viasloidei te volgen. De af- 

 stand tusschen deze uitsteeksels geeft ook de ge- 

 reedste gelegenheid om de lengte der koorde te 

 vinden ; terwijl de afstand tusschen den voorrand 

 van het groole achterlioofdsgat en den achter- 



