30 
de lens, zoowel van de voor- als de achtervlakte 
beschouwd, alsin fig. 10. Het getal der segmenten 
is hier gelijk aan dat der oppervlakkige platte 
vezelen, welke ware driehoeken zijn , welker basis 
aan den aequator en welker spits aan de pool is. 
Nabij deze laatste worden de grenslijnen der ve- 
zelen echter zoo flaauw, dat men dezelve niet 
meer onderscheiden kan, zoodat ook hier zich 
eene dergelijke structuurlooze ruimte bevindt, als 
bij de lens der zoogdieren, alleen met dit ver= 
schil, dat zij hier rond in stede van drie- of vier= 
hoekig is, 
Het verdient zeker eenige opmerking, dat bij 
dieren, welker geheele bewerktuiging en levenswijze 
zoo verschillend is, namelijk bij de zoo even genoem- 
de beide reptilia en bij eenen vogel, het maaksel 
der kristallens zoo na overeenkomt, wat de wijze 
betreft, waarop de vezelen aaneengevoegd zijn. 
8. Bij Triton aguaticus en Molge punctata 
wordt de buitenste laag der lens ingenomen door 
vrij regelmatig zeshoekige, platte cellen, welke 
nabij den aequator het grootst zijn, en naar de 
polen toe kleiner worden (fig. 11). Men ont- 
waart in dezelve talrijke kleine bolletjes met zeer 
bleeke randen. De onmiddellijk hieronder gelegen 
platte vezelen loopen, uit hoofde van de kleinheid 
der lens, scherp toe (fig. 12), en zijn aan den 
aequator de breedste van alle door mij waarge- 
nomen lensvezelen bij verschillende dieren. Bij 
Molge punctata hedroeg derzelver gemiddelde 
