148 
kan, heeft ons de geschiedenis van het indigo ten 
allerduidelijkste geleerd. Vroeger toch geloofde 
men, dat wanneer de zwavelzure oplossing van 
het indigo-blaauw door zwavelig zuur ontkleurd 
werd, hierbij eene reductie vam het indigo-blaauw 
plaats greep, terwijl wij nu door Dumas, Enp- 
MANN en MarcuAnp weten, dat het zwavelig zuur , 
daarbij water ontledend, zelf in zwavelzuur ver- 
anderd wordt, terwijl het vrijgewordene water- 
stofgas van het ontlede water zich met het indigo- 
blaauw tot de kleurlooze wijziging van het indigo 
verbindt. Wel is waar is het indigo-blaauw eene 
stikstofhoudende kleurstof, terwijl de door Prersser 
aangehaalde, met uitzondering van het carmeïne, 
geene slikstof schijnen te bevatten, en men zou mij 
dus kunnen tegenwerpen, dat deze kleurstoffen 
tot eene andere klasse behooren. Dan het verschil 
blijft altoos in het oog loopend, en, ofschoon ik 
er zeer ver van verwijderd ben, in de mededee- 
lingen van Paeissen, waar hij geanalyseerd heeft, 
ook ‘slechts: het geringste mistrouwen te stellen, 
het blijft toch stellig bevreemdend en hinderlijk , 
dat Prerssen tot zijn algemeen resultaat grooten= 
deels alléén Tangs den. qualitatieven weg gekomen 
is, terwijl eene stof, die quantitatief zoo vlijtig 
en zorgvuldig onderzocht is als het indigo-blaauw , 
tot een tegenovergesteld resultaat schijnt te leiden. 
Van -des te. grooter gewigt zou het zijn , indien 
zich de mededeeling bevestigde, dat het cAloro- 
phyllum, met loodoxyde-hydraat behandeld, eene 
kleurlooze vloeistof geeft, die na de uitdamping 
