179 
Had gevraagd. Dezen toch, hunne onkunde miet 
Willende bekennen, hadden mij denzelfden boort 
meer dan eens onder verschillende soorten onder 
denzelfden naam, aangewezen. De negers daar- 
êntegen, zoowel als de Indianen, zijn over het 
algemeen meer oplettend aangaande de voorwer- 
pen, welke zij dagelijks zien, zoodat men op hunne 
aanwijzing staat kan maken. Hiervan heb ik me- 
nig bewijs gehad. 
Alzoo toonden mij de negers de Ingie Pipa, 
(Couratari guianensis) aan, waarvan de in- 
fandsche naam de volmaakte gelijkenis van de 
taaddoozen met eenen pijpenkop aanduidt; voorts 
de Bosch-kalebas (Couroupita gutanensis), 
merkwaardig , zoowel door hare zonderlinge bloe- 
men, als door. hare dubbele zaaddoos, dikwijls 
grooter dan een menschenhoofd; den Tapoeripa 
(Genipa Caruto) , waarvan de Indianen de vruch= 
ten gebruiken om zich zwart te verwen; het Bijl- 
hout (Eperua falcata), waarvan men in het 
groene gewelf de groote peulen ziet hangen aan 
stelen van 2 Àà 3 voet lengte: allen boomen van 
verre over de 100 voeten hoogte; zonder nog te 
spreken van den Hoepelboom (Copaifera guia« 
nensis), zoo bekend door deszelfs balsem; den 
Tonkaboom (Dipterix odorata) en eene menigte 
der meest geachte houtsoorten , welke hier gekapt 
worden. Ik behoef niet te verzekeren, dat mij de 
weg in het geheel niet lang toescheen. 
NAT. TĲJDsSCHR. D. XII. St, Sen 4, 13 
