190 
‘dier ‘op eenen dorren grond zijn voedsel vinden 
kan; maar zij leven evenmin als de Antilopen in 
de woestijn, die slechts eene plaats is, waar heen 
zij vlieden om veilig tezijn. Zij vinden hun voedsel 
in de vochtige streken van Afrika, die zich ver 
uitstrekken en in welker nabijheid zij zich ophou- 
«den. Zij leven in kleine troepen; Derma (II. 
p- 213) zag bij het meer Tchad troepen van 5—6 
individus bij een. 
De geaardheid der Giraffe is zacht; zij laten 
zich met een dun koord aan het hoofd gebonden, 
rond geleiden; ja men noemde ze om die goed- 
aardigheid, volgens Prisrus (Lib. VIII, cap. 18) 
wilde schapen, en Sraaro zegt: ac ne fera qui- 
dem est sed pecus: nullam enim feritatem prae- 
sefert (Lib. XVI. cap. 4. $ 16). De Giraffe kent 
haren meester , maar legt geene bijzondere gehecht- 
heid voor hem aan den dag (Faen. Cuvier |. e.). 
Eene Giraffe te Londen, die aan haar eerstgeboren 
de uijers geweigerd en niet de minste zorg aan 
haar jong geschonken had, leide daarentegen voor 
haar tweede jong veel zorg aan den dag; iets 
hetgeen men evenwel ook menigmaal bij de wijf- 
jes van andere dieren heeft opgemerkt. 
Het vleesch der Giraffen wordt gegeten en de 
huid zal vooral voor lederwerk goed zijn (Rür- 
perL p. 69, 70); volgens Burcknaap (1) worden 
er sterke schilden van vervaardigd, en de Korakas 
(1) Neue Bibliothek der wichtigsten Reisebeschreibungen, 
T. 54. Weimar 1830. 
