194 
waarneemt. Behalve de sterke uitpuiling, over welk 
wij tot dus verre gesproken hebben , vindt men meer 
naar voren nog eene tweede, alleen door elevatie 
van het neusbeen gevormd, ten einde ook de holte 
van den eigenlijken neus nog eenigzins te ver- 
grooten. Wat nu de eigenlijke horens der Giraffe 
betreft, mijne waarnemingen stemmen met die 
van Ower overeen. Het zijn epiphyses , welke 
door middel van eene naad met den schedel vere 
bonden zijn. Deze naad schijnt echter bij oudere 
dieren te verdwijnen. De toppen van de horens 
convergeren bij ons exemplaar naar binnen; de 
basis is breed, echter die van den eenen hoorn 
niet ineen vloeijende met die van den anderen, 
zoo als dit bij de mannetjes, volgens Owen, wel 
plaats schijnt te hebben. 
Niet onjuist schijnt mij de gissing van Vosmaer, 
dat de horens aan de Giraffe gegeven zijn, om, 
gelijk dit ook bij de boksoorten gezien wordt, 
door een spelend stooten tegen elkander zich te 
verlustigen; zij schijnen ter verdediging niet te 
kunnen dienen ; de verdediging der Giraffe bestaat, 
gelijk die van het paard, in schoppen , die bij de 
Giraffe elkander zoo schielijk opvolgen, dat het 
oog dezelve niet volgen kan; volgens Lr VArLLAnT 
zou de Giraffe met achter uit te slaan den leeuw 
kunnen afmatten, moedeloos maken en van haar 
lijf kunnen houden. Owen, die de Giraffe een 
gewijzigd hert noemt, meent, dat de mogelijk- 
heid van een zoo groot herkaauwend dier om in 
de tropische streken van Afrika door afknaging 
