227 
raat, hetgeen in weinige dagen geschiedde, zoni= 
der dat de lucht uit de blaasjes uitgedreven werd. 
Daarop sneed ik dan met een zeer scherp scalpel 
behoedzaam van het, met Aronehi zoo rijkelijk 
bedeelde, en daardoor bijna geenen wederstand 
biedend weefsel, zeer dunne sneedjes uit, om zoo 
veel mogelijk slechts ééne laag van blaasjes voor 
oogen te hebben, want niets is bedriegelijker , 
dan die doolhoof van omtrekken, die door twee 
of drie op elkander geplaatste lagen ontstaat. 
Hoe meer ik nu mijne waarnemingen vermenig- 
vuldigde, hoe vaster de overtuiging bij mij werd , 
dat de vogellongen mikroskopisch even zoo wei- 
nig uitsluitend door zijdelingsche, als de zoogdier. 
longen door eind - blaasjes, gekenmerkt worden. 
Want , — schoon ik niet kan ontkennen , dat de 
fijnste twbult aërifert dikwijls bijna zonder alle 
aanzwelling of verwijding aan het einde als het 
ware scherp afgesneden zijn, — heb ik toch al- 
thans even zoo dikwerf tubulf, die middelbaar +5” 
wijd waren , in een blaasje van #5” middellijn ver- 
wijderd zien eindigen , en dus even zoo volkomene 
eindblaasjes gevonden, als men bij de longen der 
zoogdieren of van den mensch slechts wenschen 
kan te zien. Hieruit volgt dus, dat al die bekende 
onderscheidingsteekenen van den ruweren bouw 
der vogel- en zoogdier-long in waarde klimmen, 
naarmate de kenteekenen, die de fijnere structuur 
ons aan de hand scheen te bieden, meer en meer 
verdwijnen. Immers het, met betrekking tot de 
NAT. TijpscHR. D. XII. St. Sen 4. 16 
