235 
reeds door SwammeRrzam gegeven. Mance pr 
Serres (l) is echter diegeen, welke het meest 
uitvoerig van dezelve handelt. Hij bevestigt de 
opgave van Swaumerpan, dat de luchtbuizen tus- 
schen de piramidaalvezels (2) opklimmen; doch 
hij ontkent te regt deszelfs bewering, dat de 
luchtbuizen tot aan het hoornvlies gaan en aldaar 
de zeshoekige verdeelingen (facetten) zouden vor- 
men (3). Genoemde luchtbuizen leidt hij af van 
eene groote ringvormige trachee, die de oogzenuw 
omgeeft. De zamenhang en de eigendommelijke 
verspreiding der luchtbuizen zijn intusschen noch 
door hem, noch door anderen op eene bevattelijke 
wijze aangetoond. De meeste Schrijvers vergenoegen 
zich om in algemeene bewoordingen het gevoelen 
van Sernes mede te deelen, Zoo bepaalt zich 
J, Mürrer (4) tothet volgende gezegde: « de ruim- 
« ten tusschen de piramidaalvezels zijn met pig= 
« ment en met de fijnste uiteinden der luchtbuizen 
« gevuld, welke in den regel ontstaan van eene 
« groote luchtbuis, die als een ring de oogzenuw 
« omvat.” 
(1) M. Sennrs, Veber die Augen der Insecten, a. d. £, 
von Drierrensacu , Berlin 1826. 
(2) Door Piramidaalvezel heeft men te verstaan, dat 
gedeelte der zeruwdraden met en benevens de daar- 
toe behoorende glas- en kristalkegels, die in eene 
soort van scheede bevat, tusschen het hoornvlies 
en de oogzenuw gelegen zijn. Verg. fig. VL. e. 
(3) Swamserpam, Bill. Nat. I. p. 336 en p. 494, 
(4) Zur Physiol. des Gesichtssinnes, p. 351. 
