255 
het vervolg uit (zie DI, V. bl. 338—343, en DI. VII, 
bl. 276—283). Bij deze gelegenheid zij het mij ver- 
gund op eene aanmerking van Prof, Ericrsox te ant- 
woorden, die uit eene min naauwkeurige lezing van 
mijn laatst aangehaald opstel of uit gemis van ge- 
noegzame kennis der Nederduitsche taal schijnt te 
zijn voortgevloeid. Ik had nameljk aldaar eene 
soort van Sphinx afgebeeld van de kust van Guinea, 
onder den naam van Detlephila fridyma, en gezegd 
dat SpA. Peneus van Cramer het digtst bij deze 
soort kwam. Nu berigt de Heer Errcasorn, Ár- 
chtv für Naturgeschichte, Jahrgang 1841. U. 
S. 224. « Deilephila tridyma vAN ver Hoeven 
ist Sphinx Peneus Cram., in welchem der Verf. 
mit Unrecht die Ostindische Sphinx didyma F. zu 
erkennen glaubt, die Cramer als Sph. Morpheus 
abbildet, wogegen Sph. Bubastus Cram., welche 
Fabricius hieher ziehen zu können glaubt, eine 
dritte (Brasilische) Art ist.” 
Ik moet opmerken dat Farricrus zelve deze af- 
beelding van Crauen (Tab. 88. fig. D. Sphinx 
Peneus), bij Sphinx didyma aanhaalt, en dat 
dus de uitdrukking « 22 welchem der Verf. mit 
Unrecht die Ostindische Sphinx didyma F. zu 
erkennen glaubt ’ minder juist is. Doch of Fa- 
Bricius wel gedaan heeft, deze zeer middelmatige 
of liever slechte figuur aan te halen, weet ik niet; 
de Sph. didyma F‚ zou overigens niet uit Oost- 
Indië zijn , maar volgens Fasnricrvs uit Amerika, 
Zonder in de ontwarring der Synonymie thans te 
kunnen treden, is het evenwel zeker, dat ik in de af- 
