105 
onaangenaamheid nog niets, in vergelijking van 
die, welke men ondervindt, bij het droogen der 
exemplaren, daar de vochtigheid van den damp- 
kring uitermate sterk is, waardoor alles beschim- 
melt en verrot. Laat men de planten langer dan 
24 uren tusschen hetzelfde papier, zoo vindt men 
alles bedorven. Dit is reeds het geval geweest, 
met hetgeen ik in den beginne verzameld had; en 
niettegenstaande alle de mogelijke zorg, welke ik 
nu gestadig aanwend, zoo is het mij niet gelukt 
om te beletten, dat de meeste soorten hare bladen 
en dikwerf ook de bloemen laten vallen. Met het 
uiterst geduld, ben ik dagelijks 4 à 5 uren bezig 
om de papieren te verwisselen, en waarlijk dit is 
eene niet zeer aangename bezigheid, welke ik 
echter aan geen ander durf toe te vertrouwen. 
Ga ik nu na eene of andere plantaadje, zoo moet 
ik noodzakelijk alle de nog niet drooge exemplaren 
medeslepen , met het noodige papier om te verwise 
selen. Nu kunt gij oordeelen of mij veel tijd tot 
schrijven of zelfs tot het determineren van planten 
overblijft; deze laatste ontbering is mij zeer on- 
aangenaam. ’ 
Een andere brief van 21 Febr. 1838 hield, on- 
der anderen, het volgende in: 
« Sedert mijn vorigen brief ben ik gestadig aan 
het rondzwerven geweest, zoo dat ik mij durf 
vleijen de landstreek langs de Commewyne lame- 
lijk goed te kennen; de oevers dezer rivier, ge= 
heel en al bebouwd zijnde, valt het niet onge- 
makkelijk dezelve zeer hoog op te varen. Dit is 
h* 
