113 
dat, na zijne terugkeer van de meergemelde reize , 
hij nimmer het ongestoord genot eener goede ge- 
zondheid heeft gehad, zoo als in de jaren, die 
dezelve het naast waren voorafgegaan. 
In Januarij 1842 trof hem, te midden zijner 
wetenschappelijke bemoeijingen, een aanval van 
hemiplegie, die in gedeeltelijke verlamming ein= 
digde. Ik waag het niet om de bedroevende ver- 
schijnselen op te noemen van het lijden , dat sedert 
gevolgd is, dat allen , welke , met de zijnen, in den 
waardigen man belang stelden, met den diepsten 
weemoed vervuld heeft, en waarvan de aard, naar 
het gevoelen van zijne kundige Artsen (1), in 
eene plaatselijke chronische ontsteking en opvol- 
gende verweeking in de hersenen moet bestaan heb= 
ben. Tot kort voor zijnen dood, heeft hij zich 
nog met de geliefde wetenschap bezig gehou- 
den , waaraan het grootste deel van zijn leven was 
toegewijd geweest. 
Waartoe hebben SpriraengeR’s bemoeijingen 
voor de wetenschap geleid? Zie daar een onder- 
werp dat ik nog moet ter sprake brengen en in 
‘t kort zal toelichten, vooral voor hen, die hem 
piet in zijne waarde gekend hebben, noch op ge- 
noegzame hoogte in de wetenschap. zijn, om in 
hem iets anders te zien dan een verzamelaar, wien 
welligt de drijfveêr van ijdelheid, als of hij alles 
(1) De Heeren Dr, Rrve en LrenNum, 
