156 
jaren , afgeschilderd door zijne eigene brieven aan 
eenen jeugdigen vriend, die hij in Stuttgard ach- 
tergelaten had, den later ‘als natuur- en schei- 
kundige beroemd geworden Prarr. Ik acht het 
onnoodig, zulk een boek aante bevelen. Elk, die 
in Zoologie en vergelijkende Ontleedkunde belang 
stelt, behoeft, slechts te weten, dat het in het licht 
verscheen , om het zich aan te schaffen en zich in 
deszelfs lezing te verlustigen. 
Ook voor andere beschaafde lezers kunnen deze 
brieven niet anders dan belangrijk zijn, Cuvier 
was geen beperkt geleerde, maar een zeer alge- 
meen gevormd en met veelzijdige kennis toegerust 
mensch. Voor Frankrijk's geschiedenis vooral be- 
vat dit boek enkele belangrijke wenken. Deze 
brieven werden geschreven in het eerste tijdperk 
der Fransche omwenteling, geschreven wel op 
eenen afstand van het eigenlijk tooneel (meestal 
uit Caen), maar toch met de levendige indrukken 
van den tijdgenoot, daarbij onpartijdig, onafhan- 
kelijk, wel de groote beginselen van vrijheid en 
gelijkheid huldigend, maar alle misbruiken en on- 
geregeldheden verfoeijende, waarmede die tijden 
bezoedeld zijn. Cuviea beschouwt zich als eenen 
vreemde in Frankrijk en den toestand der natie 
vergelijkt hij met dien van eenen zieke , wiens 
vochten door eene zware koorts gereinigd worden 
(» dem ein starkes Fieber seine schlimmen Sáfte 
wegzchrt, Das Fieber, mein lieber Pfaff ist 
eine verfluchte Arznei,” 31 December 1790). 
Ruim een jaar later schreef hij: « Zch rede nicht 
