99 



een omloop om de aarde besteedt. Dit hoogst opmerkelijk 

 eindeffect van de vertraging, die de getijden op de lengte van 

 den dag uitoefenen, zien wij bij de maan, die ons steeds het 

 zelfde halfrond toekeert, in werkelijkheid bereikt. 



Alzoo aannemende, dat der aarde eene voortdurende vertraging 

 van omwentehngstijd eigen is, zoo volgt er uit, dat zij ten 

 tijde harer slolling of vastwording, en dus voor of bij het 

 begin der remmende werking van een vloedgolf een grootere 

 omwenlelingssnelheid moet hebben gehad dan thans. Mag men 

 bovendien aannemen , dat de afplalting van den aardbol onver- 

 anderlijk is, dat dus de voorhanden afplatling de maat is voor 

 de aanvangsnelheid van wenteling, zoo zou uit het verschil 

 tusschen die verleden snelheid met de tegenwoordige, en uit 

 de gemeten vertraging in zeker tijdsverloop, de afstand in tijd 

 berekend kunnen worden, die ons van dat ver verleden scheidt. 



Prof. Tait komt tot de conclusie dat de afplatting der aarde 

 niet merkbaar grooter is, dan met den tegenwoordigen omwente- 

 lingslijd overeenkomt, en dat zulks niet het geval zou kun- 

 nen zijn, — dal men wel eene merkbare te groote afplatting 

 moest vinden, — wanneer de ouderdom van het vaste opper- 

 vlak meer bedroeg dan 10 millioen jaren. 



Laat deze wijze van benadering ons, binnen die 10 millioen 

 jaren, geheel in het onzekere omtrent de benaderde waarde, 

 zelfs de benaderde hoegrootheid voor de grens van 's aardrijks 

 beslaan verliest alle waarde , wanneer de onveranderlijkheid der 

 afplatting niet als bewezen mag worden aangenomen. Blijkens 

 hunne geschriften over de mogelijke onstandvastigheid van den 

 omwentelingsas der aarde zijn W. Thoimson en George Darwin 

 van meening, dat de afplatling steeds beantwoordt aan de snel- 

 heid van omwenteling, en dal de aarde bij mogelijke vertraging 

 haar evenwichlsvorm zelve herstelt. Zoodanige vormverande- 

 ring kan periodiek plaats hebben en zal dan ongetwijfeld schok- 

 ken : aardbeving, veroorzaken, dan wel allengs en voortdurend. 

 Geen enkel geoloog, bekend met de plooien en breuken in de 

 eenmaal horizontaal afgezette aardlagen, kan zich vereenigen 



