104 



gasformiger Weltkörper'* en verschenen is in Wiedemann's 

 Annalen der Physik und Chemie. In het Janaarinommer van 

 1879 komt in het derde hoofdstuk der verhandeling de oplos- 

 sing voor van het vraagstuk, dat ons bezig houdt. 



RiTTER vindt volgens zijne methode slechts 7^2 niiijoen jaren 

 voor den ouderdom der aarde, maar voegt er onmiddelijk de 

 volgende opmerking bij : dat deze uitkomst verkregen is , door 

 het in rekening brengen van de waarschijnlijk onhoudbare 

 stelling , dat de intensiteit der warmtestraling , onder overigens 

 gelijke omstandigheden, aangroeit in reden der vierkanten van 

 de absolute temperatuur. Wanneer men hiervoor de hoogst- 

 waarschijnlijk nauwkeuriger wel in de plaats stelt, dat de 

 intensiteiten der warmtestraling met de derde machten van de ab- 

 solute temperaturen evenredig zijn, zoo vindt men 40 miljoen 

 jaren als uiterste grens voor den duur van den geologischen tijd. 



Volgens RiTTER zou dan de conclusie van het afgehandelde 

 gedeelte dezer bijdrage 'moeten luiden. 



Op physisch-mathenuitische gronden moet aan den geologischen 

 tijd een duur van minstens 7500000 en van hoogstens 40000000 

 jaren worden toegekend. 



