116 



komen. Derhalve vertegenwoordigt elke voet steenkolen een 

 geologisch tijdvak van liOO lot 1200 jaren. 



Wat eindelijk het aandeel der vulkanen hehelt in den op- 

 bouw der sedimentaire lagen, zoo is het licht in te zien dal 

 dit plaatselijk, en gedurende eene zekere periode, vrij aanzienlijk 

 kan zijn. Sir Charles Lyell mat in 1828 de dikte van de 

 vulkanische aschlaag, die Pompei hedekte, en vond daarvoor 10 

 voet en 5V2 Jni- Over Herculanum, dat dichter bij de Vesu- 

 vius gelegen is, was een aschlaag van 70 tot 112 voet opge- 

 hoopt. Dit verdeeld voor het tijdvak sedert het jaar 79 geeft 



12 1 



tot uitkomst — — tot ___ dm. of -— _ tot 17 m. M. 'sjaars. 



1» 5 5 



Bij de uitbarsting van de Coseguina (1) , acht leagues ten zui- 

 den van den krater, werd de bodem ter hoogte van 5V2 yard 

 mei asch bedekt. Wanneer zoodanige uitbarsting zich slechts 

 om de 18 jaren herhaalt, veroorzaakt zij voor zekere opper- 

 vlakte een gemiddelden jaarlijkschen aanwas van sediment van 



_L dm. of 2V2 m. M. 

 10 



Wat de lava betreft, zoo kunnen wij als voorbeeld de wel- 

 bekende uitbarsting in 1785 van den Skaptar Jokul kiezen, 

 die twee lavastroomen leverde, waarvan de eene SO mijlen 

 lang en ongeveer 15 meters breed was, bij 45 mijlen lengte 

 en 7 meters breedte voor den anderen stroom, terwijl beide 

 een gemiddelde dikte of hoogte bezaten van 100 voelen. Wan- 

 neer deze hoeveelheid het product voorstelt van een tijdvak 

 van 1200 jaren, dan zou de jaarlijksche aanwas eveneens 



dm. bedrao^en. 



10 



Daar waar de vulkanen in de nabijheid van de zee gelegen 



zijn , kunnen de vulkanische bezinksels langs de kust een zeer 



aanzienlijk bedrag bereiken. Zoo verheffen zich de zeekleien 



aan de helling van den Etna tot eene hoogte van 1258 voeten 



(1) Een vulkaau aan de zuidzijde van de Golf van Fonseca. Uitbar- 

 sting van 1835. 



