te Erten 
29 
telijke verliezen, die ons in het afgeloopen vereenigingsjaar 
hebben getroffen, is het te meer pligt de handen in een te 
slaan en de krachten zamen te dringen, ten einde die verlie- 
zen door toenemenden ijver, zooveel zulks mogelijk is, te ver- 
goeden. 
Tot nu toe is de Vereeniging nog geene schrede achter- 
waarts gegaan, en niettegenstaande zij in de twee en een half 
jaren van haar bestaan mannen verloren heeft als Van Heu- 
NINGEN, SCHWANER, VaN LIJNDEN en Smits, heeft zij zich in dien 
korten tijd een’ rang gegeven te midden van hare zusterin- 
stellingen en wordt haar orgaan in Europesche tijdschriften 
geoordeeld, naast de beste natuurkundige tijdschriften te kun- 
nen plaats nemen. 
Maar onwillekeurig leiden de geledene verliezen tot naden- 
ken over de vooruitzigten onzer instelling. Moge die spoe- 
dige ontwikkeling niet zijn, wat zij gewoonlijk is in de na- 
tuur, een teeken van een kort leven. Moge, gelijk hare ont- 
wikkeling was snel en krachtig, als die der meest ne- 
derige planten, haar verder leven zijn als dat van den wa- 
riengin, die, elk jaar toenemende in omvang en pracht, ge- 
slachten op geslachten ziet geboren worden, uit zijne neder- 
hangende takken tallooze nieuwe stammen ter aarde schiet, en, 
eeuwen oud, des te rijker is aan sappen en telgen. 
Daarom MH. na dezen korten terugblik op het verledene, 
een’ vasten blik op het toekomende. Dit alleen kan leiden 
tot aanhoudend voorwaarts gaan. Rust is dood, —teren op 
verkregen’ naam of bloei, een zeker teeken van verval, even 
als zulks is bij de volken, die, zonder geestkracht, zich wie- 
gelen in een roemrijk verleden en zich niet opheffen, om hun 
nageslacht van zich te doen spreken, gelijk zij spreken van hun 
voorgeslacht. 
Ons terugzien op de levensgeschiedenis der Vereeniging zij 
dan slechts een spoorslag voor de toekomst. 
leder onzer drage er toe bij haar voedende sappen te ver- 
schaffen en die tot vruchten te verwerken. En dat is niet 
moeijelijk. Ik weet het, veler zedigheid is een slagboom te- 
