76 
rijen, waarvan zij nu nog niet geheel vrij zijn, niettegenstaande 
de vele daartegen aangewende pogingen. Het schijnt echter dat 
in vroegere tijden, toen het handelsverkeer met vreemde vol- 
ken zooveel aanmerkelijker was dan later, deze volken zich in 
het geheel niet met den zeeroof ophielden en integendeel ge- 
stadig op hunne hoede waren tegen de aanvallen der Illanoen- 
sche en Solohschezeeroovers, die deze zeeën onveilig maakten, 
hunne vaartuigen aanvielen en plunderden, de opvarenden ge- 
vangen maakten en ze als slaven verkochten om het land te be- 
bouwen of ook wel op hunne vaartuigen als zeevarenden dienst 
te doen. Zij schijnen den zeeroof van hen te hebben overge- 
nomen en hebben spoedig hunne voorgangers in vermaardheid 
geëvenaard. De gemakkelijkheid waarmede zij op die wijze in 
hunne behoeften voorzagen en de despotieke regering hunner 
vorsten en hoofden, zijn welligt te tellen onder de oorzaken 
van de grondtrekken van hun karakter, als luiheid en vadzig- 
heid, vreesachtigheid, valschheid in den omgang, trouweloosheid. 
Daarenboven zijn zij jaloersch, wraakzuchtig, wreed, heersch- 
zuchtig, overgegeven aan dobbelen en weddingschappen, on- 
zindelijk in hunne kleeding en woningen, verkwistend, uiterst 
onverschillig omtrent de dagelijksche voorvallen des levens. De 
grooten nemen altijd als eene soort van welvoegelijkheid den 
grootsten ernst aan, en den schijn als of niets hun bijzonder 
kan aandoen. Zelden ziet men in het gezelschap van vreem- 
den een teeken van goedkeuring op hun gelaat of een’ glim- 
lach op hunne lippen, of hoort men hen met welgevallen 
over het een of ander spreken. Deze onverschilligheid open- 
baart zich ook in het behartigen hunner belangen. Zij leven 
van den eenen dag op den anderen, zonder zich te bekreunen 
over wat de toekomst zal opleveren. Despotieke afpersin- 
gen van allerlei aard verdrijven den handel, zonder dat de 
minste moeite gedaan wordt dien op te beuren. Belastingen 
worden geheel willekeurig geheven, en met groote wreed- 
heid ingevorderd. Niemand is zeker van zijne bezittingen of 
van de vruchten van zijnen arbeid. Vorsten en hoofden kun- 
nen zich daarvan toeëigenen wat zij verkiezen. Het spreckt 
