Jd ted zele 
175 
ker eene einde met Tandjong Bantong, van het strand van Kot- 
taboena gezien, in een loopt. Het weinig afloopende strand 
deed ons vermoeden, dat hier goede ankergrond gevonden 
moet worden, hetgeen door de inlanders werd bevestigd. 
Aan wal werden wij door den panghoeloe, welke van 
onze komst kennis droeg, vriendelijk ontvangen, en hij leidde 
ons bij de hand in zijne woning, welke op het strand gele- 
gen is. 
Een anakh radja, welken wij eenige dagen vroeger te 
Belang hadden ontmoet, kwam ons als oude kennissen be- 
groeten, en maakte verontschuldigingen wegens den armoedi- 
gen bouw en slechte rangschikking der woning van den pang- 
hoeloe. Het was dan ook niet veel meer dan eene saboea of 
opene pondoppo, thans behangen met veelkleurig lijnwaad, en 
voorzien van een paar tafels en eenige stoelen. 
Een vijftigtal mannen, welke niet allen zindelijk gekleed 
waren, benamen ons de versche lucht, en de hitte op het 
midden des dags op het strand is in deze gewesten zelden 
gering. 
Onder de Omstanders bevonden zich een paar beter ge- 
kleede personen, welker gelaatstrekken van meer ontwikkeling 
getuigden, en welke gemakkelijk als Boeginezen te herkennen 
waren. Deze Boeginezen bewonen met eenige weinige andere 
hunner landslieden als handelaren deze plaats, en, te oordeelen 
naar de wijze, waarop zij zich vooraan plaatsten, schenen ze 
onder de,bevolking eenig aanzien te bezitten of zich aan te 
matigen. 
Wij gaven spoedig onze begeerte te kennen van de goud- 
graving te bezigtigen; vooraf echter gaven wij last onzen be- 
diende te helpen met het oprigten van onzen waarnemings- 
toestel. \ 
De weg bestond uit een smal voetpad, hetwelk regt het 
land inliep, en hier en daar was afgepaggerd, waar achter 
weinig in orde gehouden tuinen met kakouboomen, welker 
vrucht dezelfde ziekte had, als waaraan deze sedert eenige 
jaren in de Minahassa lijdt. 
