190 
meestal in geringe, alleen in woeder-en koorn-gewassen , door 
kweeking en bemesting tot zekere grens verhoogde hoeveeihe- 
den. Deze moeten in alle gewassen voorkomen, omdat er alle 
omzetting der medebestanddeelen van uitgaat, alle voorwaar- 
de tot leven er op gegrond is; maar juist daardoor ook, om- 
dat zij zoo ligt tot omzetting of ontleding overgaan, en die 
werking zoo krachtig mededeelen, kunnen zij bij betrekkelijk 
geringe overmaat, de ontleding en verandering der overige 
bestanddeelen eener plant te zeer vermeerderen of bespoedi- 
gen. 
Dit proces schijnt bij veel suiker houdende gewassen nog 
eer tot stand te komen, naarmate zij op meer waterhoudenden 
grond gekweekt worden, en daarbij veel oplosbare zouten op- 
nemen. 
De eerste gevolgen daarvan zijn: verandering in de onder- 
linge verhouding dier bestanddeelen, zoo sla; zetmeel, gom, 
suiker , plantenzuren ; — de einduitkomsten ; ziekelijke toestand 
en ontaarding van het gewas; want het moet, bij veranderde 
zamenstelling, steeds denzelfden vorm behouden. 
Door deze voorstelling geholpen, wordt het ons eenigzins 
duidelijk, hoe, naar de ondervinding van velen, uit verzuurd, 
en ook uit omgevallen riet, suiker van minder goede hoeda- 
nigheid , met name slecht kristalliseerbare en slecht droog- 
bare suiker verkregen wordt, — waarom de suiker, die eenen 
geruimen tijd, met de melasse vermengd, in de potten verblijft, 
geen of zeer weinig grein meer bekomt, — of ook van de brui- 
ne omgesmolten koppen een produkt wordt verkregen, dat alleen 
kan dienen om de te hooge nummers tot lagere te brengen „— 
of eindelijk waarom sommige, veel stroop houdende suiker , 
hoe goed ook schijnbaar gedroogd, bij groote toename der 
vochtigheid in de lucht, zelve zoo vochtig kan worden, dat 
zij naderhand niet meer kan gedroogd worden, en dus ten 
deele in glucose veranderd is. 
In al deze gevallen is werkelijke gisting in het spel. 
Ia het riet zelf, door dat bij overmaat van eiwit en zouten, 
de groeikracht grootelijks is afgenomen en door chemische wer- 
