196 
zegd, dat de bisulphis caleis wel eene koagulatie der eiwitach- 
tige stoffen en eene (gedeeltelijke) ontkleuring van het rietsap, 
maar slechts eene zeer onvolkomene defekatie der genoemde 
stoffen bewerkt. Het is dus ontwijfelbaar, dat suiker, naar de 
ongewijzigde Melsens-methode bereid, nog met een deel plan- 
teneiwit enz. vermengd is, dat door zijne ligtheid en betrek- 
kelijke kleurloosheid aan de waarneming kan ontsnapt zijn. 
Melsens-suiker had, naar de allereerste berigten uit België, den 
reuk van zwaveligzuur, doeh verloor die door blootstelling aan 
de zon. Dat daarbij een zeker gedeelte zwavelzuur gevormd 
werd, is bijna zeker, — de hoeveelheid daarvan, schoon te ge- 
ring voor den smaak, kan toch voldoende geweest zijn voor de 
genoemde reaktie. Misschien dat zelfs al het nog aanhangen- 
de zwaveligzuur, onder den invloed van het licht, met de et- 
witstof tot een reukeloos ligchaam verbonden werd, dat later 
in het duister allengs werd ontleed. Het zwaveligzuur nu bij 
kleine hoeveelheden vrij komende, werd dan dadelijk tot zwa- 
velzuur geoxijdeerd, en dus kon eene rozenroode kleuring der 
suiker bewerkt worden, die door opneming van ammoniak tot 
donker wijnrood overging. 
Is deze redenering juist, dan is dit- nadeel „vermeden ge- 
worden, door mijne geringe wijziging der Melsens-methode. 
Zoodra de bisulphis zijne dienst had gedaan, — namelijk, 
afwering van den invloed der lucht en ontkleuring van het 
sap, — werd het door de bijgevoegde kalkmelk bijna geheel 
gepreeipiteerd, veranderd zijnde in onoplosbare, zware, korrel- 
lige, basische sulphiten. Verre het grootste gedeelte was nu 
buiten werking op het sap, waarin slechts weinig zwavelig- 
zuur terug bleef, dat bij verkoking tot stroop geheel verdween. 
Dit bleek mij, zoowel door den reuk, als door blaauw lak- 
moespapier, inzonderheid bij de eerste proef, toen ik van tijd 
tot tijd een weinig kalkmelk in de vakuümpan bragt, tot dat 
de zure reaktie een minimum bereikt had. Bij de tweede proef 
had ik den kondensator gebruikt en verviel dus de verdere be- 
hoefte aan kalkmelk. Dat bij deze de tweede suiker zoo. voor- 
treffelijk was, zijnde tusschen no 17 & 18, is wel een be- 
