Á 
f, 
TT 
N 
221 
(XVIII). Daar deze behandeling van den tinerts in de door 
mij geraadpleegde scheikundige werken zeer aan- 
bevolen wordt, zoo herhaalde ik de proef op ge- 
lijke wijze met 2032 gr. van denzelfden erts en 
bekwam van het precipitaat « dat echter niet ge- 
heel wit, maar waaronder van het precipitaat (3 
gemengd was, 0.7395 gr. van het precipitaat G 
08175 gr. en tinoxijde 0.4515 er. 
Nogmaals werd de proef op gelijke wijze herhaald, maar uit 
haar is zoo min als uit proef XVII iets met zekerheid op 
te maken: ik meen alzoo met regt te mogen besluiten, dat 
op deze wijze de tinerts niet te ontleden is. Hiermede ver- 
schil ik dus eenigzins in gevoelen met RaumersBenG die in 
zijn „Handwörterbuch des chemischen Theiles der Mineralogie” 
pag. 299 mededeelt: „nur durch Schmelzen mit Alkaliën lässt 
das Zinnoxijd sich ausschliessen.” 
Ik heb alzoo naar eene andere methode gezocht, en in het 
onschatbare werk van Huinrron Rose, vroeger reeds aangehaald, 
de volgende met mijne waarnemingen geheel overeenkomende 
zinsnede gevonden: ” die Ausschliessung des geglühten Zinnoxijds 
„durch Schmelzen mit kohlensaurem Alkali bewirken zu wol- 
„len ist zweekwiedrig. Man erhält das Zinnoxijd grösstentheils 
‚von einem fast gar nicht auflösbaren Zustande, in welchen 
„es dem geglühten Zinnoxijd ähnlich ist.” 
Daarom heb ik Rose's raad gevolgd (ofschoon RammersBerG 
mededeelt „Krarrorn überzeugte sich, dass sowohl durch Behand- 
„lung mit Säuren (zie boven), als auch durch Frhitzen mit 
„„Schwefel (hij spreekt hier van geen koolzuur alkali) keine 
„genügende Zersetzung des Minerals erfolge”), en heb den fijnge- 
slibten tinerts met drie malen zijn gewigt aan zwavel en even 
zoo veel carbonas sodae in een poreceleinen kroesje boven de 
spirituslamp gesmolten. Toen de overvloedige zwavel verdampt 
was, werd de inhoud van het kroesje genoegzaam geheel in 
water opgelost: het onopgelost zijnde zwavelijzer en kiezel 
werd met zeer verdund sulfuretum ammonii uitgespoeld, ge- 
-droogd en gewogen. 
