504 
dat de weinige energie niet zoo zeer aan den inlander als wel 
aan de omstandigheden van bestuur en opvoeding te wijten is. 
Te Singapore, Malakka, Trangano en op andere plaatsen hebben 
de Maleijers uitgestrekte gronden met vracht bebouwd en 
vinden daarin een goed middel van bestaan. 
Op de kust van Sumatra langs de rivieren Djambi, Reteh, 
Indragiri en andere, wordt door de inlanders rijst aangeplant 
van eene zeer goede kwaliteit, die te Riouw en Lingga tegen 2 
à 2, realen verkocht wordt. Hoewel hare hoedanigheid goed 
is voor spoedig verbruik, kan zij echter niet lang bewaard 
worden. 
De rijst wordt hier nooit op sawa’s, doch steeds op drooge 
velden geplant. Tot het maken van zulk eene ladang wor- 
den de zware boomen 6 à 10 voeten boven den grond afge- 
kapt, bet ligte hout en de struiken daartusschen verbrand, 
dewijl dit de spoedigste wijze van opruimen en de asch tevens 
een uitmuntend middel van bemesting is. De wortels en half 
verkoolde stronken en stammen blijven in den grond ste- 
ken. Eenigen tijd wordt zulk een veld dan aan wind en we- 
der bloot gelaten en dan de padi gezaaid, die vervolgens ver- 
plant wordt. Deze wijze van eene ladang te maken wordt fe- 
bas genaamd. Gedurende slechts twee achtereenvolgende jaren 
wordt zulk eene ladang gebruikt; dan wordt de plek verlaten, 
eene andere ontgonnen of een oud padiveld weder in ge- 
bruik genomen. Niettegenstaande deze gebrekkige en ondoel- 
matige wijze van bebouwing, is de vruchtbaarheid van den bo- 
dem zoo groot, dat, onder anderen langs de Indragiri, de rijst 
in de moerasstreken {00 en op sommige plaatsen 150 voudig 
opbrengt. 
Vroeger werd door de Hlanoeners rijst gebouwd in de moe- 
rasachtige gronden aan den voet van den Bintang-berg, die een 
zeer goed produkt hebben gegeven, doch na hunne verjaging 
in 1818 hebben de vadzige en trage inlanders die kultuur 
geheel laten varen, niettegenstaande de geschiktheid van den 
grond. 
De weinige bevolking van deze landen en hare traagheid, 
