421 
zuider-distrikten van Borneo’s Westkust. Evenwel geschiedt 
alleen in het Matamsche de inzameling op eene eenigzins 
ruime schaal, dewijl aldaar de meeste getäh-boomen groei- 
jen — Wanneer de getah-zoekers eene groep van vijf of zes 
boomen vinden, dan noemen zij dit een bijzonder geluk; 
want gewoonlijk staan deze boomen alleen. 
De getah-boomen worden in onbewoonde bosschen aange- 
troffen , zoodat nog niemand hunne ontwikkeling gadesloeg ; 
doch, naar gissing, zijn zij eerst op twintigjarigen leeftijd 
produktief. 
Omtrent de wijze van inzamelen verhaalt de heer Van Eck 
als ooggetuige het volgende: 
In het drooge jaargetijde trekken de getah-zoekers naar 
het bosch, bij troepen van vijf of zes personen, voorzien van 
leeftogt voor één of twee maanden, Wanneer zij eenen ge- 
tah-boom vinden van minstens de hoogte en dikte van eenen 
volwassen’ klapperboom, dan wordt die aanstonds geveld. 
Nog nimmer heeft men getracht de gom door eenvoudige insnij- 
dingen te verkrijgen, dewijl men het voor zeker houdt, bij zulk 
eene wijze van werken, met meer moeite, drie vierde deelen 
minder produkt te zullen inzamelen. Alleen de bast bevat 
getah; daarom worden rond den gevelden stam tot aan den 
top insnijdingen gemaakt, ter diepte van twee of drie duimen 
en op omstreeks één voet afstands van elkander, waartoe 
men eene bijl of hakmes bezigt. Dadelijk na de insnijding 
vloeit de getah als een melkwit vocht naar buiten. De boom 
wordt alsdan met kadjang-matten gedekt, aan de werking 
der zonnestralen blootgesteld, en door de getah-zoekers ver- 
laten, die eenen anderen boom gaan opsporen. Na tien of 
twaalf dagen keeren zij tot den eerst gevelden stam terug, 
verzamelen de uitgevloeide stof en bemoeijen zich daarna niet 
verder met dien boom, omdat daarvan dan geen voordeel 
meer te trekken is. Op die wijze kunnen vijf of zes perso- 
nen, na verloop van hoogstens twee maanden, elk één pikol 
getah te huis brengen. Gemiddeld is voor elke pikol een 
honderdtal boomen noodig. 
