525 
ge niveau's, moet de diepte geregeld worden naar het benoo- 
digde verval bij de uitwatering. Van het maken van een goed 
bestek in dezen hangt meerendeels de goede uitslag af. 
Zijn helling en plaats tot uitwatering gunstig gelegen, dan 
wordt de diepte der drains bijna alleen door den aard der 
gronden bepaald, en daarmede ook de onderlinge afstand der 
zij-drains, die doorgaans met de diepte toencemt. 
Indien de ondergrond open genoeg is voor eenen gemakke- 
lijken doortogt van het water, dan zijn drains van 3 tot 4} 
voet diepte, of zelfs meer, de beste. Het opzuigingsvermogen 
van den grond moet dit bepalen. 
Het is daarbij noodzakelijk, dat de bodem der drains uit klei 
of althans vasteren grond besta, om de pijpen tegen verzakking 
te beveiligen. 
Heeft men daarentegen te doen met, eenen moeijelijk voor 
water doordringbaren ondergrond, en beginnen de meer opene 
aardlagen eerst op onbereikbare diepte, dan wordt draining 
van 2 tot 3 voeten vereischt en moeten de drains tevens 
digter bijeen zijn, bij voorbeeld 16 à 20 voet. Dieper te gra- 
ven, zou wel niet schaden, maar de meerdere uitwerkselen 
zouden de meerdere kosten niet vergoeden. 
Ook op de diepte en afstand der drains heeft het klimaat 
veel invloed; waar veel regen valt, mogen zij althans niet te 
wijd uit een liggen. Dit werd vroeger niet in acht genomen. 
Door aldus menigvuldige pijpen te leggen (frequent draina- 
ge) wordt het doel, om den grond door en door te droogen 
(thorough drainage) zekerder bereikt, dan door weinige en 
zeer diepe drains, die nabij de wellen reiken; want daarbij 
wordt eene meer grondige studie der verschillende aardlagen 
vereischt, dan van het meerendeel der landbouwkundigen te 
verwachten is. 
In weerwil der bestaande voorschriften is de keus tus- 
schen boven- en- ondergronds-drooging dikwijls zeer moeije- 
lijk, en de strijd over de voorkeur, in bijzondere gevallen, 
is nog niet ten einde. Sommigen zijn verpligt geweest, de aan 
vankelijk gemaakte drains aanmerkelijk te verdiepen (het is 
