552 
„Deze beddingen zijn dus in het midden diep, naar de 
randen toe allengs dunner wordende. Hieruit volgt, dat men 
zich vooraf door menigvuldige gravingen moet overtuigen, of 
de bruikbare kleibedding van genoegzame uitgestrektheid is, 
om er een’ oven op te rigten. 
„Stijve kleigrond, van drie tot zes voet onder de oppervlak- 
te, is doorgaans de beste. Deze klei is zacht, vettig op het 
gevoel, trekt spoedig vocht aan en verliest het ligtelijk we- 
der. Soms vindt men klei, op veel grootere diepte, afwisse- 
lend met lagen van hoogst fijn zand. Wordt deze weeke klei 
dadelijk in den kneedmolen gebragt, dan wordt zij gestadig 
weeker. Brengt men ze dan in vormen, dan behoudt zij lang 
hare eigenaardige vochtigheid, krimpt bij het droogen sterk in 
en levert dus een zeer middelmatig voorwerp op. Zulke klei 
moet men, na de opgraving, eenen tijd lang aan de lucht 
blootstellen, waardoor zij vol van bersten wordt en al het oor- 
spronkelijke vocht verliest. Wordt zij dan weder met water 
aangemengd, om gevormd te worden, dan neemt zij er min- 
der vanop, dan vroeger. 
„Een (schotsch) acre (= 0,7036 bouw) kleigrond, Î voet 
diep, kan opleveren een millioen draïnpijpen van 3 duim dia- 
meter en twaalf duim lengte. Deze hoeveelheid is voldoen- 
de tot droogmaking van 438 acres, met de drains twintig 
‘voet vaneen. 
„De bovengrond en alle vreemde stoffen moeten eerst van 
de kleibeddingen verwijderd worden. Laat men er slechts 
eenige organische stof op blijven, dan verliest de klei in le- 
nigheid, eu na het bakken zal zij niet dien metallischen klank 
geven, welke een zeker bewijs is voor de duurzaamheid van 
het voorwerp. 
„Ook de beste kleisoort is, in de bedding, nog ongelijk- 
matig doormengd met verschillende stoffen en harde klompen. 
Zoo men deze er niet vooraf gelijk en innig doorheen werkt, 
of anders verwijdert, dan krijgt men een geschrompeld of ver- 
wrongen- produkt; - want die vreemde stoffen vorderen, op 
zich zelve, verschillende temperaturen, om eene zekere veran- 
