625 
weder te Kottabaroe terug te brengen. Evenwel moet in 
aanmerking genomen worden, dat wij toen geene van die hin- 
derpalen hadden weg te ruimen, die ons, opvarende, zooveel 
tijd gekost hadden. Ten 12 ure des middags kwamen wij 
op de kruispraauw terug. Ik liet den panglima van onze terug- 
komst verwittigen. Hij ontving ons nu niet in de balei maar 
in zijne eigene woning, waar hij omringd was van een aantal 
mannen en êen twintigtal meestal jonge vrouwen, zijne bijwijven. 
Verscheidene zagen er vrij goed uit en bekeken ons van top 
tot teen, echter zonder ongepaste vrijheid. Het vertrek, waar- 
in wij ons bevonden, was het grootste van geheel de woning. 
Aan de linkerzijde was eene verhevenheid van eenige voeten 
boven den vloer en van het overige gescheiden door eenige rood 
en groen gestreepte gordijnen. Hier stond een groot ledikant, 
en voor hetzelve een matje en kussens ten gebruike over dag. 
Tegenover deze slaapplaats stonden eenige muziekinstrumen- 
ten, waarop hij spelen liet, toen het gesprek een weinig begon 
te verflaauwen, dat voornamelijk over de reis, de hoedanig- 
heid der kolen, de waarschijnlijkheid eener ontginning enz. 
geloopen had. Ons werden wat koffij en gebak voorgezet en 
eindelijk een’ brief aan den sulthan overhandigd. 
Rondom was het vertrek met wapentuig van allerlei aard 
voorzien; kleine stukjes , lila's, geweren, buksen, donderbus- 
sen, lansen, krissen, klewangs, lagen als in een arsenaal bijeen. 
Gevraagd zijnde of deze de wapens waren van den tijd, dat hij 
zeeroover was, antwoordde hij neen, doch dat hij verpligt 
was zich van wapenen te voorzien om zich tegen zijne nabu- 
ren te verdedigen, waarmede hij dikwijls in oorlog was. Des- 
tijds was zulks het geval met de bevolking van Toengkal. 
Het was de eerste keer, dat ik in deze landen bij een op- 
perhoofd in het bijzijn zijner vrouwen gebragt werd, die anders 
zorgvuldig zijn opgsloten. Aan de meer regelmatige gelaats- 
trekken, die langwerpig instede van rond waren, kon men ligt 
bemerken, dat deze menschen gene ware Maleijers waren. Zij 
zijn Illanoeners, die, in 1818 van Riouw verdreven, zich hier 
nederzetteden. De kleeding was even als die der Maleijers 
Le 
