139 (5) 



keiijk oplosbare foiTi- \(M'l)iii<liii.L:(Mi. die iian de/c reactie (leeliiemen, 

 en liet zijn ook juist dc/c rei-ri-verhiinlingen, lüe tengevolge van de 

 bacterieele [)i'ocessen tot fei'ro-verbiiidiiigen gereduceerd worden. Dat 

 ook de oxy(lasen waarsciiijnlijk eeu zeer werkzaam aandeel in deze 

 joodwaterstof-oxydatie hebben, bleek uit liet feit, dat liet oxydeerend 

 vermogen door steriliseereii van den grond onder druk sterk afneemt; 

 een goede kleigrond b.v.. waarvan 100 G. (oorspronkelijk 414 m.G. 

 J vrijmaakte, deed na liet steriliseeren nog slechts '288 m.G. ontstaan. 

 Al is deze vermindering waarschijnlijk jiiet uitsluitend een gevolg 

 van een vernietiging der oxydasen, zoo blijkt hier toch wel uit, dat 

 men hunne werkzaamheid niet verwaarloozen mag. 



Wanneer men een goed oxydeerenden grond onder water zet, en 

 deze grond bevat voldoende hoeveelheid organische stof om de bac- 

 terieele reductieprocessen mogelijk te maken, ziet men na korteren 

 of langeren tijd het oxydeerend vermogen afnemen, om zelfs tot nul 

 te dalen. De kleur van den grond is nu van bruin in blauwzwart 

 overgegaan, en vormt veelal een groot verschil met het oorspronke- 

 lijke voorkomen. Tusschen het geoxy deerde en het gereduceerde ge- 

 deelte ziet men veelal een scherpe afscheiding, zooals in nevens- 

 gaande "foto (Fig. 1) duidelijk zichtbaar is. Deze foto stelt een kluit 

 gereduceerde grond voor, die eenige dagen droog bewaard is in een 

 bekerglas. Waar de kluit tegen het glas lag, is de reductietoestand 

 behouden gebleven. Waar de kluit aan de lucht was blootgesteld, 

 trad daarentegen oxydatie en bruinkleuring op. 



Zoodra de grondmin het gereduceerde stadium verkeert, zijn tal 

 van gewassen er uiterst gevoelig voor: het suikerriet, de tabak en 

 zelfs de rijst staan veelal zeer slecht, een gevolg van gebrek aan 

 zuurstof voor de wortels en de aanwezigheid van giftige afbraakpro- 

 ducten der organische stoffen. 



Wanneer men nu deze gereduceerde gronden in w-aterige sus- 

 })ensie schudt met lucht, ziet men reeds na enkele uren het oxy- 

 deerend vermogen weer toenemen om tot een zeker maximum te 

 stijgen. Hierin hebben wij een middel in de hand om na te gaan, 

 hoever het reductieproces in den grond reeds is voortgeschreden. 

 Noch de bepaling van het oxydeerend vermogen alleen, noch de be- 

 paling van de in den grond aanwezige ferroverbindingen kunnen ons 

 daarin een inzicht geven. In de verhouding van de hoeveelheid jo- 

 dium, die vóór en na het schudden door een bepaalde hoeveelheid 

 grond wordt vrijgemaakt, heeft men een maatstaf voor den reductie- 

 toestand van dien grond. 



