(2) 558 



generatie weer hopeloos ziek is. Dit was in den ouden tijd niet liet 

 geval. Blijkbaar bestaat van Zwart Oheribon das geen enkele werke- 

 lijk geheel gezonde stok meer; te verwonderen is dat niet, aangezien 

 een rietsoort slechts vegetatief kan worden voortgeplant, zoodat het 

 voorlianden stekkenmateriaal elk jaar meer volledig door een ziekte 

 in beslag kan genomen worden. Zulke ervaringen zijn ook bij een 

 aantal andere vegetatief voortgeplante gewassen waargenomen, zoo- 

 dat men zelfs aan „degeneratie" is gaan gelooven. 



Nadat wij op deze wijze het Cheribonriet zijn kwijtgeraakt, zijn 

 wij nu bezig het 247 B en het 100 POJ te verliezen. Vooral van het 

 247 B is reeds zooveel ziek, dat sommige residenties het nóg slechts 

 uit directen bergimport met voordeel kunnen planten. Bestaat er nu 

 een boekhouding, een stamboek der opvolgende bibitgeneraties in de 

 door de Sereli-ordonnantie beschermde gebieden, zoodat de planter 

 zich weder bibit van 247 B kan verschaffen, die na den eersten in- 

 voer in de bergen nooit weer aan de ziekmakende omstandigheden 

 der vlakte is blootgesteld geweest? In geenen deele. De bergbibit, 

 die men koopt, kan zeer goed afkomstig zijn van een aanplant, die 

 eenige jaren geleden in de vlakte stond, en daar de kiemen der 

 ziekte opdeed. Bibit met een certificaat van onverdachte bergher- 

 komst sinds de laatste twaalf jaar zou thans door alle planters van 

 247 B gaarne gekocht worden om als moederbibit voor de vernieu- 

 wing van hun 247B-aanplant de dienen. Wellicht is het ook voor 

 deze rietsoort echter reeds te laat, en bestaat er geen bergbibit 

 247B meer, die geheel vrij is van „vlaktesmetten". Met 100 POJ gaat 

 het niet anders; terwijl het vroeger overal uit topstek van maalriet 

 werd voortgeplant, is men thans reeds op vele plaatsen gedwongen 

 om bergimport te gebruiken, welke bergbibit dikwijls echter nog 

 slechts korte jaren geleden uit de vlakte is gehaald, en dus van al- 

 les behalve gezonde herkomst is. Ook bij 100 POJ breidt zich de 

 sereh thans met sprongen uit. 



Waar wij deze beide voornaamste practijksoorten van Java thans 

 reeds na 10 a 20 jaar ziek hebben zien worden, komt het spreker 

 gewenscht voor, geen noodelooze moeite te doen om het onvermij- 

 delijke te stuiten, maar wel om een poging te doen, de soorten, die 

 247 B en 100 POJ zullen hebben te vervangen, langer goed te hou- 

 den. Indien men erin slaagde, door controle van oveiiieidswege de 

 bibitplanters ertoe te brengen, nieuwe soorten alleen uit onverdachte 

 herkomst één keer te importeeren en haar vervolgens steeds op 

 voldoende hoogte te houden om het optreden van sereh te voorkomen, 



