561 (5) 



taste rietplaiit te gronde, waaihij loode vergommingen in de liout- 

 vaten optreden, die de aangetaste vaatbundels op doorsneden van 

 den stengel dnidelijk in het oog doen s|)riiigen. Ook andere oorza- 

 ken kunnen vaatbundels doen afsterven, zooals wortcirot, gomziekte, 

 hoorderwonden enz., en steeds treden ook in die gevallen roodklen- 

 ringen der vaatlnnidels op. V^oor sei'eli is de localisatie van de rood- 

 kleuringen der vaatbundels echter kenmerkend: zij zijn in hoofd- 

 zaak tot de knoopen beperkt, en nemen in frequentie naar boven in 

 den stengel geleidelijk af. 



De gevolgen der aantasting door sereli zijn ook bekend: de te 

 gronde gegane vaatbundels kunnen niet meer dienen voor het ver- 

 voer van voedsel en water, zoodat de plant in ontwikkeling achter- 

 blijft. Bij vroegtijdige en ernstige aantasting komt het daardoor niet 

 tot stokvorming, en houdt de plant het uiterlijk van een groven gras- 

 pol, zooals van het serehgras. Bij aantasting in lichteren graad vormen 

 zich wel stokken, doch deze zijn korter en dunner dan anders het 

 geval geweest zou zijn, en zij sterven bij droogte in den Oostmoes- 

 son eerder af door den bemoeilijkten opvoer van het water. Dit is 

 de liclite vorm der sereh, die algemeen met den naam zeefvaten- 

 ziekte wordt aangeduid, en die ons liier het meest zal bezighouden. 

 Daar het riet vegetatief door stekken wordt voortgeplant, wordt 

 een zieke plant nooit weder gezond. Stekken van zieke planten ge- 

 ven jdanten, die in steeds ergere mate ziek zijn. 



Het is voorts bekend, dat de sereh liet eerst werd gesignaleerd 

 in 188'2 in het Zwart Cheribonriet in West-Java, dat de ziekte wel- 

 dra steeds oostelijker optrad, en 10 jaar later over heel Java heerschte. 

 Aangezien bibit van zeefvatenzieke planten vrijwel een misgewas 

 oplevert, werd aanvankelijk vooral topstek van de nog gezond ge- 

 bleven aanplantingen gebruikt. De Staatsspoorwegen verleenden zelfs 

 hulp in den nood, door in 1888 en 1889 de topstek kosteloos te ver- 

 voeren. En dit vond nog niet eens bij ieder appreciatie, zooals blijkt 

 uit De Landbouwer J889-1890 I, p. 381, waar J.C.B, schreef: 



„Wie de stapels van dat rotte bescinmmelde goedje gezien heeft, 

 zal wel zichzelve afvragen hoe het mogelijk is, dat men nu met 

 zulke vuile afval de sereh denkt te bestrijden! Het vrije spoor- 

 transport zal meer kwaad gedaan hebben dan men wel denkt, en 

 het ware beter geweest de bibit een tarief klasse hooger te stellen, 

 daar dan meer keuze en zorg aan de bibit zou besteed worden, 

 en niet, zooals nu het geval is, worden vervoerd wat voor de 

 hand ligt, en sleclits op bibit gelijkt." 



